Enkel foto's (selectie van selectie van ... ;)) van Ecuador en de Galapagos staan online,op
http://community.webshots.com/user/fsalliau
woensdag 23 januari 2008
maandag 7 januari 2008
Dierenleed, haciendas en adembenemend Cotopaxi
¡Ola!
Na ons tripje naar de Oriente hebben we vanuit de stad Latacunga met de lokale bus de - naar men zegt - mooiste Indianenmarkt van Ecuador bezocht: de donderdagmarkt van Saquisili (uit te spreken als sakisli met nadruk op de li). Kleurrijke, drukke markt, en niet voor gevoelige zielen. Caviatjes die op een hoop liggen in grote manden, kippen (sommige al dood, andere halfdood) die zieltogend met de poten aan elkaar vastgebonden op de grond liggen, een schaap dat zich op 3 poten moest voortbewegen en door zijn eigenares aan de vierde poot voortgetrokken wordt. GAIA zou hier een rolberoerte krijgen, zeker weten.
In de namiddag zijn we met de bus verder de heuvels in getrokken naar de Laguna Quilotoa, een prachtig kratermeer van 400m diep. We zijn afgedaald tot aan het meer, wat goed te doen was, de tocht naar boven daarentegen was heel wat zwaarder (het meer ligt op 3800m hoogte)
We logeerden de voorbije 3 dagen in hacienda El Porvenir, eveneens op 3800m hoogte, vlakbij het nationaal park Cotopaxi. Hoevetoerisme inderdaad, en bijzonder aangenaam. Een gezellige living met grote open haard, prachtig uitzicht over de valleien naar het noorden, zicht op een weide met lama´s en paarden en een supervriendelijke bediening.
We dachten dat het vol met toeristen ging zitten, integendeel, we zaten er zo goed als alleen. Bizar, want het is helemaal niet duur.
Voor wie een trip naar Ecuador plant, het is een aanrader. De hacienda wordt gerund door volgende organisatie: www.tierradelvolcan.com
De sterattractie van het nationaal park Cotopaxi is de gelijknamige vulkaan, van 5897m hoogte. Adembenemend, jawel, dat bedoel ik ook letterlijk. Een dagtrip naar het nationaal park bracht ons op een gemiddelde hoogte van 4000m. We zijn tot 4500m gereden met de auto en dan te voet naar de refugio op 4800m hoogte. Man man, dat was verre van evident. De lucht is echt al ijl op die hoogte, elke 10 stappen moet je even rusten en je adem terug op peil brengen. Voeg daar een harde wind en stuifsneeuw aan toe, en het plaatje is compleet :)
Eenmaal beneden zijn onze inspanningen beloond, de bewolking rond de vulkaan is dan grotendeels opgelost en we hebben enkele mooie foto's kunnen maken.
Op deze hoogte neemt het landschap in de Andes de vorm aan van de paramo, een kaal, rotsig - en vrij Schots aandoend - landschap. Heel bizar als je bedenkt dat we vlak op de evenaar zitten...
Gisteren zijn we dan met een gids gaan paardrijden. Niet dat we dat kunnen hoor, gelukkig waren de paardjes behoorlijk rustig. Jim had wel een koppig beest dat altijd achterop sukkelde en nooit met de groep mee wou. En dat voor zijn eerste keer ;)
Prachtige tocht wel, in de heuvels boven de hacienda met zicht op de vulkanen en de valleien. Mooie afsluiter dus, want nu zijn we terug in het drukke Quito...
Jep, onze laatste dag. Straks nog even de oude stad opnieuw bezoeken (het is nu zonnig, in tegenstelling tot vorige keer).
Vannacht moeten we vroeg op, om 4u. Ons vliegtuig naar Miami vertrekt om 7u. Hopelijk halen we alle connecties (Quito-Miami-Chicago-Brussel) op tijd. Ze zijn redelijk krap, maar goed, we zien wel.
Voila, dit is het dan. Jim en ik zijn het er over eens dat dit een zeer geslaagde vakantie geworden is. Ecuador is een vriendelijk land, met een grote verscheidenheid aan natuur en en een zeer vriendelijke bevolking. Aanrader dus!
En dan nog heet van de naald: de Tungurahuavulkaan waar we enkele dagen geleden waren is aan het uitbarsten, een 1000tal mensen zijn ge-evacueerd. Dedju dat we dat spektakel nu net gemist hebben!
De groeten en tot heel binnenkort in België!
Frank & Jim
Na ons tripje naar de Oriente hebben we vanuit de stad Latacunga met de lokale bus de - naar men zegt - mooiste Indianenmarkt van Ecuador bezocht: de donderdagmarkt van Saquisili (uit te spreken als sakisli met nadruk op de li). Kleurrijke, drukke markt, en niet voor gevoelige zielen. Caviatjes die op een hoop liggen in grote manden, kippen (sommige al dood, andere halfdood) die zieltogend met de poten aan elkaar vastgebonden op de grond liggen, een schaap dat zich op 3 poten moest voortbewegen en door zijn eigenares aan de vierde poot voortgetrokken wordt. GAIA zou hier een rolberoerte krijgen, zeker weten.
In de namiddag zijn we met de bus verder de heuvels in getrokken naar de Laguna Quilotoa, een prachtig kratermeer van 400m diep. We zijn afgedaald tot aan het meer, wat goed te doen was, de tocht naar boven daarentegen was heel wat zwaarder (het meer ligt op 3800m hoogte)
We logeerden de voorbije 3 dagen in hacienda El Porvenir, eveneens op 3800m hoogte, vlakbij het nationaal park Cotopaxi. Hoevetoerisme inderdaad, en bijzonder aangenaam. Een gezellige living met grote open haard, prachtig uitzicht over de valleien naar het noorden, zicht op een weide met lama´s en paarden en een supervriendelijke bediening.
We dachten dat het vol met toeristen ging zitten, integendeel, we zaten er zo goed als alleen. Bizar, want het is helemaal niet duur.
Voor wie een trip naar Ecuador plant, het is een aanrader. De hacienda wordt gerund door volgende organisatie: www.tierradelvolcan.com
De sterattractie van het nationaal park Cotopaxi is de gelijknamige vulkaan, van 5897m hoogte. Adembenemend, jawel, dat bedoel ik ook letterlijk. Een dagtrip naar het nationaal park bracht ons op een gemiddelde hoogte van 4000m. We zijn tot 4500m gereden met de auto en dan te voet naar de refugio op 4800m hoogte. Man man, dat was verre van evident. De lucht is echt al ijl op die hoogte, elke 10 stappen moet je even rusten en je adem terug op peil brengen. Voeg daar een harde wind en stuifsneeuw aan toe, en het plaatje is compleet :)
Eenmaal beneden zijn onze inspanningen beloond, de bewolking rond de vulkaan is dan grotendeels opgelost en we hebben enkele mooie foto's kunnen maken.
Op deze hoogte neemt het landschap in de Andes de vorm aan van de paramo, een kaal, rotsig - en vrij Schots aandoend - landschap. Heel bizar als je bedenkt dat we vlak op de evenaar zitten...
Gisteren zijn we dan met een gids gaan paardrijden. Niet dat we dat kunnen hoor, gelukkig waren de paardjes behoorlijk rustig. Jim had wel een koppig beest dat altijd achterop sukkelde en nooit met de groep mee wou. En dat voor zijn eerste keer ;)
Prachtige tocht wel, in de heuvels boven de hacienda met zicht op de vulkanen en de valleien. Mooie afsluiter dus, want nu zijn we terug in het drukke Quito...
Jep, onze laatste dag. Straks nog even de oude stad opnieuw bezoeken (het is nu zonnig, in tegenstelling tot vorige keer).
Vannacht moeten we vroeg op, om 4u. Ons vliegtuig naar Miami vertrekt om 7u. Hopelijk halen we alle connecties (Quito-Miami-Chicago-Brussel) op tijd. Ze zijn redelijk krap, maar goed, we zien wel.
Voila, dit is het dan. Jim en ik zijn het er over eens dat dit een zeer geslaagde vakantie geworden is. Ecuador is een vriendelijk land, met een grote verscheidenheid aan natuur en en een zeer vriendelijke bevolking. Aanrader dus!
En dan nog heet van de naald: de Tungurahuavulkaan waar we enkele dagen geleden waren is aan het uitbarsten, een 1000tal mensen zijn ge-evacueerd. Dedju dat we dat spektakel nu net gemist hebben!
De groeten en tot heel binnenkort in België!
Frank & Jim
woensdag 2 januari 2008
Van de kleine hel naar de Amazone en terug
Een gelukkig nieuwjaar voor jullie allemaal!
Ik weet het, het heeft enige tijd geduurd voor jullie weer wat nieuws kregen. We vierden eindejaar in de Amazone, zonder internet.
Eventjes een update:
Na Cuenca reden we met onze Nederlandse Galapagos-vrienden Ruud-Jan en Viviane (die kloegen over het feit dat ze hier niet vermeld werden, bij deze rechtgezet lieve vrienden, haha :P) naar het stadje Baños.
Deze stad ligt aan de voet van de aktieve vulkaan Tungurahua, in het Quichua-dialect "de kleine hel". Deze vulkaan is stevig uitgebarsten eind jaren 90, met een algemene evacuatie als gevolg. Ondertussen is hij wat gekalmeerd, het rommelt af en toe en de vulkaan stoot regelmatig donkere rookpluimen uit, en af en toe eens een rots ter grootte van een huis ;). De rookpluimen hebben we goed kunnen zien tijdens de busrit. Voor de hispanofielen onder jullie, Baños betekent baden in het Spaans - en ook WC maar dit geheel terzijde - en inderdaad, hier zijn zeer hete warmwaterbronnen aan de voet van de berg. Daar is een plezant zwembadcomplex rondgebouwd met baden van verschillende temperaturen, van gewoon koud tot zeer heet.
Ideaal voor relaxen en ontspannen van de spieren na fysieke inspanningen. Eventjes een akelig moment toen een bejaarde Ecuadoriaanse dame in het heet bad naast ons een epilepsie-aanval kreeg. We hebben ze net van de verdrinkingsdood kunnen redden en gelukkig was er onder de badgasten ook een dokter, die heeft ze weer bij haar positieven kunnen brengen. Gelukkig is het goed afgelopen.
De fysieke inspanningen dan...Wel, na onze verwencruise op Galapagos hadden we behoefte aan wat aktie. De eerste dag zijn we gaan fietsen, richting Amazonewoud, dus de Andes af ;) Het regende behoorlijk, we waren dus zeiknat en bemodderd. In de namiddag werd het beter, dan hebben we nog een paar watervallen bezocht en de bus terug naar Baños genomen. Nee, we zagen het niet zitten om terug te fietsen, dus no comment ;)
De dag er op was het nog altijd wat wisselvallig, maar dan zijn we met ons vieren een stevige wandeling gaan maken naar een uitkijkpunt op de vulkaan.Halverwege werden we tijdens een rustpauze weggejaagd door een lokale wantrouwige madam; ze gooide met stenen naar ons en stuurde haar hond op ons af. Vanaf toen refereerden we naar de Inca-heks. Boven aan het uitkijkpunt was het een kale bedoening. Overal grijs en mistig. Maar dit zou Ecuador niet zijn als het weer niet snel van gedachten zou veranderen. Een kwartiertje wachten en we kregen Tunguruhua in bijna volle glorie te zien. De top bleef gehuld in wolken, maar desalniettemin waren we blij met de beloning. De afdaling naar Baños langs een alternatief pad is niet zonder slag of stoot gebeurd. Het was er bijzonder *glad* en steil, elkaar zien stuntelen bijna zittend op onze kont heeft ons paar keer bijna de slappe lach bezorgd (nietwaar Nederlandse vrienden? ;))
De dag erop hebben we afscheid genoment van elkaar en zijn Jim en ik doorgereisd naar de Amazone. We hebben oudejaar gevierd in de lodge Hakuna Matata (www.hakunamat.com) in Tena, aan de rand van het regenwoud. We zijn daar bijzonder hartelijk ontvangen door de Vlaamse eigenaars Rudy en Marcelina (van Knokke nota bene). Ze zijn 10 jaar geleden verhuisd naar Ecuador en runnen daar nu die lodge. We zijn er goed gesoigneerd, met Belgische keuken met een Ecuadoriaans tintje, een zwembad, een zandstrand aan de rivier. Super om enkele dagen te ontspannen!
Met de Quichua-gids Octavio, geboren en getogen in de jungle en kleinzoon van een shamaan - hebben we een hele dag een jungle tocht gedaan. Geen spectaculaire grote beesten gezien, maar wel vogels, insecten, spinnen, gifkikkers en vooral het immens groene regenwoud. Was wel tof. Zelfs vlakbij de lodge zit van alle soorten beesterij. Achter het zwembad zit een tarantulanest, even verderop een zeer agressieve bananenspin, die je op zijn Arachnophobia-films kan bespringen met uitgestrekte poten. Rudi kwam ook even langs onze tafel met een baby-vogelspin die van het dak gevallen was. Charmante beestjes allemaal ;)
Oudejaar vieren met champagne in een subtropisch klimaat met enkele Ecuadoriaanse en Argentijnse gasten, en met salsa-muziek was gezellig en ne keer iets anders. Nu, we hebben het niet laat gemaakt hoor, want van de buitenlucht en de vochtige warmte word je wel moe.
Vandaag zijn we dan van 600 meter naar 2600 meter gereden met de bus, naar de stad Latacunga. Van hieruit vertrekken we morgen naar Saquisili. Men zegt dat de donderdagmarkt de mooiste markt is van Ecuador. En daarna gaan we wandelen bij het kratermeer van Quilotoa. De laatste dagen van onze reis gaan we doorbrengen in een hacienda vlakbij de vulkaan Cotopaxi. Maar meer daarover later!
Groetjes en tot de volgende post, vanuit Ecuador of vanuit Belgica.
Frank
Ik weet het, het heeft enige tijd geduurd voor jullie weer wat nieuws kregen. We vierden eindejaar in de Amazone, zonder internet.
Eventjes een update:
Na Cuenca reden we met onze Nederlandse Galapagos-vrienden Ruud-Jan en Viviane (die kloegen over het feit dat ze hier niet vermeld werden, bij deze rechtgezet lieve vrienden, haha :P) naar het stadje Baños.
Deze stad ligt aan de voet van de aktieve vulkaan Tungurahua, in het Quichua-dialect "de kleine hel". Deze vulkaan is stevig uitgebarsten eind jaren 90, met een algemene evacuatie als gevolg. Ondertussen is hij wat gekalmeerd, het rommelt af en toe en de vulkaan stoot regelmatig donkere rookpluimen uit, en af en toe eens een rots ter grootte van een huis ;). De rookpluimen hebben we goed kunnen zien tijdens de busrit. Voor de hispanofielen onder jullie, Baños betekent baden in het Spaans - en ook WC maar dit geheel terzijde - en inderdaad, hier zijn zeer hete warmwaterbronnen aan de voet van de berg. Daar is een plezant zwembadcomplex rondgebouwd met baden van verschillende temperaturen, van gewoon koud tot zeer heet.
Ideaal voor relaxen en ontspannen van de spieren na fysieke inspanningen. Eventjes een akelig moment toen een bejaarde Ecuadoriaanse dame in het heet bad naast ons een epilepsie-aanval kreeg. We hebben ze net van de verdrinkingsdood kunnen redden en gelukkig was er onder de badgasten ook een dokter, die heeft ze weer bij haar positieven kunnen brengen. Gelukkig is het goed afgelopen.
De fysieke inspanningen dan...Wel, na onze verwencruise op Galapagos hadden we behoefte aan wat aktie. De eerste dag zijn we gaan fietsen, richting Amazonewoud, dus de Andes af ;) Het regende behoorlijk, we waren dus zeiknat en bemodderd. In de namiddag werd het beter, dan hebben we nog een paar watervallen bezocht en de bus terug naar Baños genomen. Nee, we zagen het niet zitten om terug te fietsen, dus no comment ;)
De dag er op was het nog altijd wat wisselvallig, maar dan zijn we met ons vieren een stevige wandeling gaan maken naar een uitkijkpunt op de vulkaan.Halverwege werden we tijdens een rustpauze weggejaagd door een lokale wantrouwige madam; ze gooide met stenen naar ons en stuurde haar hond op ons af. Vanaf toen refereerden we naar de Inca-heks. Boven aan het uitkijkpunt was het een kale bedoening. Overal grijs en mistig. Maar dit zou Ecuador niet zijn als het weer niet snel van gedachten zou veranderen. Een kwartiertje wachten en we kregen Tunguruhua in bijna volle glorie te zien. De top bleef gehuld in wolken, maar desalniettemin waren we blij met de beloning. De afdaling naar Baños langs een alternatief pad is niet zonder slag of stoot gebeurd. Het was er bijzonder *glad* en steil, elkaar zien stuntelen bijna zittend op onze kont heeft ons paar keer bijna de slappe lach bezorgd (nietwaar Nederlandse vrienden? ;))
De dag erop hebben we afscheid genoment van elkaar en zijn Jim en ik doorgereisd naar de Amazone. We hebben oudejaar gevierd in de lodge Hakuna Matata (www.hakunamat.com) in Tena, aan de rand van het regenwoud. We zijn daar bijzonder hartelijk ontvangen door de Vlaamse eigenaars Rudy en Marcelina (van Knokke nota bene). Ze zijn 10 jaar geleden verhuisd naar Ecuador en runnen daar nu die lodge. We zijn er goed gesoigneerd, met Belgische keuken met een Ecuadoriaans tintje, een zwembad, een zandstrand aan de rivier. Super om enkele dagen te ontspannen!
Met de Quichua-gids Octavio, geboren en getogen in de jungle en kleinzoon van een shamaan - hebben we een hele dag een jungle tocht gedaan. Geen spectaculaire grote beesten gezien, maar wel vogels, insecten, spinnen, gifkikkers en vooral het immens groene regenwoud. Was wel tof. Zelfs vlakbij de lodge zit van alle soorten beesterij. Achter het zwembad zit een tarantulanest, even verderop een zeer agressieve bananenspin, die je op zijn Arachnophobia-films kan bespringen met uitgestrekte poten. Rudi kwam ook even langs onze tafel met een baby-vogelspin die van het dak gevallen was. Charmante beestjes allemaal ;)
Oudejaar vieren met champagne in een subtropisch klimaat met enkele Ecuadoriaanse en Argentijnse gasten, en met salsa-muziek was gezellig en ne keer iets anders. Nu, we hebben het niet laat gemaakt hoor, want van de buitenlucht en de vochtige warmte word je wel moe.
Vandaag zijn we dan van 600 meter naar 2600 meter gereden met de bus, naar de stad Latacunga. Van hieruit vertrekken we morgen naar Saquisili. Men zegt dat de donderdagmarkt de mooiste markt is van Ecuador. En daarna gaan we wandelen bij het kratermeer van Quilotoa. De laatste dagen van onze reis gaan we doorbrengen in een hacienda vlakbij de vulkaan Cotopaxi. Maar meer daarover later!
Groetjes en tot de volgende post, vanuit Ecuador of vanuit Belgica.
Frank
dinsdag 25 december 2007
Sneak preview
Van onze Nieuwzeelandse bootgenoot Brett, enkele onderwaterfoto's.
En nog enkele van mezelf ook: ikke + een schildpad in Charles Darwin centrum, de paringsdans van de blue footed booby en een zeeiguana.
Schoon he :)
En nog enkele van mezelf ook: ikke + een schildpad in Charles Darwin centrum, de paringsdans van de blue footed booby en een zeeiguana.
Schoon he :)
¡Feliz Navidad!
Prettig kerstfeest aan jullie allemaal!
Ons Galapagos avontuur is ten einde, het is een ervaring geworden waarvan we lang zullen nagenieten.
Op de - verrassend groene - hooglanden van het eiland Santa Cruz hebben we de landschildpadden in het wild geobserveerd. Zoeken was niet nodig, ze zijn talrijk en groot dus makkelijk te vinden. Zoals alle andere dieren kun je ze dicht benaderen zonder enig probleem. En nu weten we ook waar Spielberg inspiratie opgedaan heeft voor E.T. !
Onze gids wist ons te melden dat het paartijd is voor de schildpadden, en jawel, we waren getuige van een staaltje landschildpaddensex. Hm, echt opwindend zag het er niet uit, vooral niet voor het vrouwtje, met zo een kolos op je rug. Als iemand de gedachte koestert om in een volgend leven terug te komen als schildpad, kies toch best voor de mannelijke versie ;)
Na ons schildpaddenavontuur heeft onze Angelito het zuidelijke eiland Española aangedaan. Wel, dit was nu mijn favoriet eiland zie. Een paradijselijk bountystrand (zonder palmen, maar met hagelwit zand) bezaaid met honderden zeeleeuwen. Daarbij een ondiepe turkooizen zee, waar tientallen zeeschildpadden om de paar minuten even lucht komen happen. Hier hebben we ook gesnorkeld met de schildpadden. Een griezelig moment wanneer we op een meter boven grote pijlstaartroggen zweven die gecamoufleerd in het zand liggen te wachten. Niet teveel onverhoedse bewegingen maken en vooral niet gaan staan...
Op de eilanden Santa Fe en South Plazas zagen we nog endemische grote land-iguana´s, bizarre cactuslandschappen en een zeeleeuwen-bejaardentehuis.
Onderweg naar onze eindbestemming hebben we nog een bijzonder spectaculair schouwspel te zien gekregen: grote roggen die, om parasieten af te schudden, metershoog uit de golven springen en zich enkele keren wentelen vooraleer terug in zee te duiken. En ja, ik heb er een op foto!
Met spijt in het hart, maar met prachtige ervaringen en beelden in ons hoofd hebben we afscheid genomen van de eilanden.
Een vlucht Galapagos - Guayaquil en een laaaange busrit Guayaquil - Cuenca later zijn we nu in de derde stad van het land, Cuenca.
Een juweeltje, echt waar. Koloniale architectuur, mooie kerken, aangename sfeer...
En vooral, de kerstoptocht van gisteren: El Paseo del Niño Viajero, of de Processie van het reizende kind, elk jaar op de dag voor kerstdag. Een schouwspel om u tegen te zeggen. Een onafgebroken optocht van praalwagens, versierde auto's, paarden, dansgroepen met als gemeenschappelijke noemer de kinderen die verkleed zijn als engelen, bijbelse figuren of gewoon uitgedost in tradtionele klederdracht. De parade liep langs ons hotel, Jim stond boven foto´s te nemen, ik langs de weg. De tocht begon om 10u ´s morgens en duurde alsjeblieft tot 5u ´s avonds zonder ophouden.
Eigenlijk een gelukkig toeval dat we net met Kerst hier zijn, we hebben het niet opzettelijk zo gepland, gewoon een dikke meevaller.
Morgen gaan we noordwaarts, naar Baños, bekend voor zijn - what´s in a name - baden.
Hasta luego en geniet nog van de kerstkalkoen en de cadeautjes!
Frank
Ons Galapagos avontuur is ten einde, het is een ervaring geworden waarvan we lang zullen nagenieten.
Op de - verrassend groene - hooglanden van het eiland Santa Cruz hebben we de landschildpadden in het wild geobserveerd. Zoeken was niet nodig, ze zijn talrijk en groot dus makkelijk te vinden. Zoals alle andere dieren kun je ze dicht benaderen zonder enig probleem. En nu weten we ook waar Spielberg inspiratie opgedaan heeft voor E.T. !
Onze gids wist ons te melden dat het paartijd is voor de schildpadden, en jawel, we waren getuige van een staaltje landschildpaddensex. Hm, echt opwindend zag het er niet uit, vooral niet voor het vrouwtje, met zo een kolos op je rug. Als iemand de gedachte koestert om in een volgend leven terug te komen als schildpad, kies toch best voor de mannelijke versie ;)
Na ons schildpaddenavontuur heeft onze Angelito het zuidelijke eiland Española aangedaan. Wel, dit was nu mijn favoriet eiland zie. Een paradijselijk bountystrand (zonder palmen, maar met hagelwit zand) bezaaid met honderden zeeleeuwen. Daarbij een ondiepe turkooizen zee, waar tientallen zeeschildpadden om de paar minuten even lucht komen happen. Hier hebben we ook gesnorkeld met de schildpadden. Een griezelig moment wanneer we op een meter boven grote pijlstaartroggen zweven die gecamoufleerd in het zand liggen te wachten. Niet teveel onverhoedse bewegingen maken en vooral niet gaan staan...
Op de eilanden Santa Fe en South Plazas zagen we nog endemische grote land-iguana´s, bizarre cactuslandschappen en een zeeleeuwen-bejaardentehuis.
Onderweg naar onze eindbestemming hebben we nog een bijzonder spectaculair schouwspel te zien gekregen: grote roggen die, om parasieten af te schudden, metershoog uit de golven springen en zich enkele keren wentelen vooraleer terug in zee te duiken. En ja, ik heb er een op foto!
Met spijt in het hart, maar met prachtige ervaringen en beelden in ons hoofd hebben we afscheid genomen van de eilanden.
Een vlucht Galapagos - Guayaquil en een laaaange busrit Guayaquil - Cuenca later zijn we nu in de derde stad van het land, Cuenca.
Een juweeltje, echt waar. Koloniale architectuur, mooie kerken, aangename sfeer...
En vooral, de kerstoptocht van gisteren: El Paseo del Niño Viajero, of de Processie van het reizende kind, elk jaar op de dag voor kerstdag. Een schouwspel om u tegen te zeggen. Een onafgebroken optocht van praalwagens, versierde auto's, paarden, dansgroepen met als gemeenschappelijke noemer de kinderen die verkleed zijn als engelen, bijbelse figuren of gewoon uitgedost in tradtionele klederdracht. De parade liep langs ons hotel, Jim stond boven foto´s te nemen, ik langs de weg. De tocht begon om 10u ´s morgens en duurde alsjeblieft tot 5u ´s avonds zonder ophouden.
Eigenlijk een gelukkig toeval dat we net met Kerst hier zijn, we hebben het niet opzettelijk zo gepland, gewoon een dikke meevaller.
Morgen gaan we noordwaarts, naar Baños, bekend voor zijn - what´s in a name - baden.
Hasta luego en geniet nog van de kerstkalkoen en de cadeautjes!
Frank
donderdag 20 december 2007
Lonesome George
is de naam van de laatste mannelijke landschildpad van zijn soort.
Hij is de laatste overlevende van de kolonie landschildpadden van het eiland Pinta in het noorden van de Galapagos.
Daarnet hadden we de eer om de bejaarde heer (een kleine 100 jaar oud) te mogen ontmoeten in het Charles Darwin centrum op het eiland Santa Cruz van de Galapagos.
Men probeert hem te overhalen om nog eens van bil te gaan, maar op zijn leeftijd is hij niet (meer) geinteresseerd. Als hij van gedachten verandert dan horen we het wel op het nieuws, want de George is de beroemdste bewoner van de Galapagos.
We zijn nu halverwege onze cruise op de Galapagos, in het kleine stadje Puerto Ayora en tijd om jullie even up-to-date te brengen vanuit het lokale cybercafe.
We doen een zevental eilanden aan op deze cruise, allemaal van vulkanische oorsprong en zeer onherbergzaam, maar bruisend van het leven...
Het leven is hier zo talrijk en zo weinig mensenschuw dat je echt moet opletten waar je je voeten zet tijdens het wandelen of je struikelt zo over een iguana, een booby of een zeeleeuw. Close encounters of the Galapagos kind... :)
Ja, onze foto's gaan snel op deze trip, je weet letterlijk niet waar eerst kijken.
Het is de eerste keer dat we zo dicht bij de dieren kunnen komen, dat is een unieke ervaring.
Zowel boven als onder water komen we oog in oog te staan met een schare aan dieren.
Onder water, tijdens het snorkelen, hebben we zeeschildpadden gevolgd, gespeeld met zeeleeuwen, oog in oog gestaan met een hamerhaai en een white-tipped shark (ken de Nederlandse naam niet). De zee is hier net als in Egypte vol tropische vissen hoewel de temperatuur een stuk lager is, rond 20 graden. Tijdens onze laatste snorkeluitstap is een jonge zeeleeuw minutenlang rondom ons komen dartelen, hij was minstens even nieuwsgierig naar ons als wij naar hem. Hij kwam zelfs tot op enkele centimeters van mijn masker om te zien wat voor raar soort vis naast hem aan het zwemmen was. Een voorbijzwemmende zee-iguana trok onze aandacht, wat hem niet zinde. Waarop hij de iguana begon te pesten door in zijn staart te bijten en hem in het rond te zwieren.
De iguana's zijn grote reptielen, die of op het land of in de zee leven. Ze worden tot een meter groot, zien er zeer woest uit, maar zijn niet agressief. Ze zijn zoals de meeste reptielen zeer lethargisch en liggen het grootste deel van de tijd te zonnen.
Dan de fameuze boobies. Lang hoefden we niet te zoeken naar onze blue-footed booby. Op het eerste eiland, North Seymour, waren ze letterlijk overal. Ze zien er bijzonder komisch uit, vooral tijdens de hofmakerij. Dan voeren ze een waggelend dansje uit, blauwe poot omhoog, draai, andere poot omhoog. De vrouwtjes-boobies vallen bij bosjes voor dergelijk dansje ;)
De andere spectaculaire vogel die we te zien kregen is de fregatvogel. De mannetjes hebben een rode keelzak die ze tot gigantische proporties opblazen om indruk te maken op de vrouwtjes.
Op onze boot, de Angelito, zijn we met 16 passagiers, bijna allemaal Europeanen, plus 2 Nieuwzeelanders en 2 Canadezen. Het is de eerste keer dat we zo lang onafgebroken op een boot zitten. Het kruipt in je lijf, want ik heb hier - op vaste grond - achter het scherm nog altijd het gevoel te dobberen, heel bizar.
Ik ben eenmaal zeeziek geweest, tijdens een behoorlijk ruwe overtocht naar een verafgelegen eiland. Ik heb mijn diner teruggegeven aan de wereld, daarna was het vrij snel over. Een illusie armer, als kleinzoon van een visser dacht ik immuun te zijn voor zeeziekte. Niet dus ;)
Zo tijd voor de laatste dagen van de cruise. Straks gaan we naar de hooglanden van Santa Cruz om de grote landschildpadden in het wild te zien.
Bereid jullie maar mentaal voor op een karrenvracht aan foto's wanneer we thuiskomen, haha.
Hasta luego en tot de volgende post (van op het vasteland)
Frank
Hij is de laatste overlevende van de kolonie landschildpadden van het eiland Pinta in het noorden van de Galapagos.
Daarnet hadden we de eer om de bejaarde heer (een kleine 100 jaar oud) te mogen ontmoeten in het Charles Darwin centrum op het eiland Santa Cruz van de Galapagos.
Men probeert hem te overhalen om nog eens van bil te gaan, maar op zijn leeftijd is hij niet (meer) geinteresseerd. Als hij van gedachten verandert dan horen we het wel op het nieuws, want de George is de beroemdste bewoner van de Galapagos.
We zijn nu halverwege onze cruise op de Galapagos, in het kleine stadje Puerto Ayora en tijd om jullie even up-to-date te brengen vanuit het lokale cybercafe.
We doen een zevental eilanden aan op deze cruise, allemaal van vulkanische oorsprong en zeer onherbergzaam, maar bruisend van het leven...
Het leven is hier zo talrijk en zo weinig mensenschuw dat je echt moet opletten waar je je voeten zet tijdens het wandelen of je struikelt zo over een iguana, een booby of een zeeleeuw. Close encounters of the Galapagos kind... :)
Ja, onze foto's gaan snel op deze trip, je weet letterlijk niet waar eerst kijken.
Het is de eerste keer dat we zo dicht bij de dieren kunnen komen, dat is een unieke ervaring.
Zowel boven als onder water komen we oog in oog te staan met een schare aan dieren.
Onder water, tijdens het snorkelen, hebben we zeeschildpadden gevolgd, gespeeld met zeeleeuwen, oog in oog gestaan met een hamerhaai en een white-tipped shark (ken de Nederlandse naam niet). De zee is hier net als in Egypte vol tropische vissen hoewel de temperatuur een stuk lager is, rond 20 graden. Tijdens onze laatste snorkeluitstap is een jonge zeeleeuw minutenlang rondom ons komen dartelen, hij was minstens even nieuwsgierig naar ons als wij naar hem. Hij kwam zelfs tot op enkele centimeters van mijn masker om te zien wat voor raar soort vis naast hem aan het zwemmen was. Een voorbijzwemmende zee-iguana trok onze aandacht, wat hem niet zinde. Waarop hij de iguana begon te pesten door in zijn staart te bijten en hem in het rond te zwieren.
De iguana's zijn grote reptielen, die of op het land of in de zee leven. Ze worden tot een meter groot, zien er zeer woest uit, maar zijn niet agressief. Ze zijn zoals de meeste reptielen zeer lethargisch en liggen het grootste deel van de tijd te zonnen.
Dan de fameuze boobies. Lang hoefden we niet te zoeken naar onze blue-footed booby. Op het eerste eiland, North Seymour, waren ze letterlijk overal. Ze zien er bijzonder komisch uit, vooral tijdens de hofmakerij. Dan voeren ze een waggelend dansje uit, blauwe poot omhoog, draai, andere poot omhoog. De vrouwtjes-boobies vallen bij bosjes voor dergelijk dansje ;)
De andere spectaculaire vogel die we te zien kregen is de fregatvogel. De mannetjes hebben een rode keelzak die ze tot gigantische proporties opblazen om indruk te maken op de vrouwtjes.
Op onze boot, de Angelito, zijn we met 16 passagiers, bijna allemaal Europeanen, plus 2 Nieuwzeelanders en 2 Canadezen. Het is de eerste keer dat we zo lang onafgebroken op een boot zitten. Het kruipt in je lijf, want ik heb hier - op vaste grond - achter het scherm nog altijd het gevoel te dobberen, heel bizar.
Ik ben eenmaal zeeziek geweest, tijdens een behoorlijk ruwe overtocht naar een verafgelegen eiland. Ik heb mijn diner teruggegeven aan de wereld, daarna was het vrij snel over. Een illusie armer, als kleinzoon van een visser dacht ik immuun te zijn voor zeeziekte. Niet dus ;)
Zo tijd voor de laatste dagen van de cruise. Straks gaan we naar de hooglanden van Santa Cruz om de grote landschildpadden in het wild te zien.
Bereid jullie maar mentaal voor op een karrenvracht aan foto's wanneer we thuiskomen, haha.
Hasta luego en tot de volgende post (van op het vasteland)
Frank
zaterdag 15 december 2007
24
Zolang als Jack Bauer nodig heeft om (ondertussen al 6 keer) de wereld te redden, zolang hadden wij nodig om in Ecuador te geraken.
Om 3u uit bed gesukkeld, om 4 uur stond V-tax voor de deur, om 7u waren we onderweg naar Londen.
In Heathrow flink doorstappen, een oneindig aantal keren door een of andere vorm van security. Aan de gate zelf, omdat we naar Miami vlogen, nog eens draconische veiligheidsmaatregelen: doorzoeken van de bagage, fouilleren, het elektronisch besnuffelen van de schoenen (dankjewel Mr. Reid Shoebomber voor dit extraatje)
Dit alles uiteraard met Britse hoffelijkheid en dat maakt wel wat goed...
Zoals gewoonlijk in Heathrow vertrokken we met vertraging want het was er koud en de vleugels hadden een anti-ijskuur nodig, en we moesten in de file staan om de startbaan op te mogen.
Na 9 uur kregen we een welcome to miami bienvenidos a mi-a-mi (dankjewel Will Smith voor het refreintje).
Welcome? Ja hoor, een mens voelt zich bijzonder welkom in een land waar bij het binnenkomen je vingerafdrukken en een foto genomen worden. En geloof me vrij, it takes forever and a day om door immigratie te geraken. Onze 2,5 uur marge tussen 2 vluchten was helemaal opgebruikt. Ik hou mijn hart vast voor de terugkeer naar Belgie, want dan hebben we maar anderhalf uur of zo. Zorgen voor later.
Laatste stuk: Miami - Quito. Of beter: Miami - Guayaquil, want kort voor de landing in Quito wist de piloot ons doodleuk te vertellen dat "due to the fog at Quito airport we are not landing in Quito but will be diverted to Guayaquil". Zucht...
Nu ja, hier kon niemand iets aan doen. De hotels in Guayaquil (grootste stad van het land en economisch centrum, maar dit geheel terzijde) zullen gouden zaken gedaan hebben, want elk vliegtuig werd omgeleid van Quito naar daar. Dus moest voor een paar duizend passagiers onderkomen gezocht worden. Wij waren bij the lucky ones, want we werden in een businesshotel ondergebracht, was dik in orde. Anderen waren minder gelukkig. Desalniettemin, American Airlines heeft gedaan wat ze kon vonden we, geen gemor dus.
Deze morgen dan, zijn we tegen de middag aangekomen in Quito, hoofdstad van Ecuador, gelegen op 2850 meter hoogte. De hoogte heeft zijn effect niet gemist: een medepassagier (jongetje van jaar of 10) is door vermoeidheid en gebrek aan zuurstof voor onze neus van zijn sus gedraaid. Akelig om te zien: ogen draaien plots weg en plof, daar gaat hij als een grote lappenpop. Gelukkig niks ergs, na enkele seconden was hij al terug bij bewustzijn.
Quito dus...
Ja, de stad heeft wel iets. Mooi gelegen tussen bergen en vulkanen,waar we niet zo veel van konden zien door de hardnekkige lage bewolking.
Ook een prachtig Centro Historico vol koloniale kerken en woonhuizen. Voor het San Francisco klooster staat trouwens een beeld van de stichter ervan, en dat zou een Vlaamse Franciskaner zijn (heeft iemand me verteld, ik zal het nog eens nagaan)
De kerken en kloosters zijn - op zijn Latijns - overdadig barok versierd. Wat ik nog niet gezien heb zijn de bloederige kruisigingstaferelen die ik in Argentinïe wel tegenkwam.
Morgen doen we een daguitstap naar de beroemde zaterdagmarkt van Otavalo, een stadje 100 km hiervandaan. En zondag gaan we niet naar de mis nee, maar naar de bakermat van de ketterse leer van het evolutionisme: de Galapagoseilanden.
Jawel, op zoek naar de Blue Footed Booby, remember?
Misschien post ik morgen nog een kort verslagje over Otavalo, en indien niet, dan bij leven en welzijn een weekje later.
Buenas noches chicos y chicas!
Frank
Om 3u uit bed gesukkeld, om 4 uur stond V-tax voor de deur, om 7u waren we onderweg naar Londen.
In Heathrow flink doorstappen, een oneindig aantal keren door een of andere vorm van security. Aan de gate zelf, omdat we naar Miami vlogen, nog eens draconische veiligheidsmaatregelen: doorzoeken van de bagage, fouilleren, het elektronisch besnuffelen van de schoenen (dankjewel Mr. Reid Shoebomber voor dit extraatje)
Dit alles uiteraard met Britse hoffelijkheid en dat maakt wel wat goed...
Zoals gewoonlijk in Heathrow vertrokken we met vertraging want het was er koud en de vleugels hadden een anti-ijskuur nodig, en we moesten in de file staan om de startbaan op te mogen.
Na 9 uur kregen we een welcome to miami bienvenidos a mi-a-mi (dankjewel Will Smith voor het refreintje).
Welcome? Ja hoor, een mens voelt zich bijzonder welkom in een land waar bij het binnenkomen je vingerafdrukken en een foto genomen worden. En geloof me vrij, it takes forever and a day om door immigratie te geraken. Onze 2,5 uur marge tussen 2 vluchten was helemaal opgebruikt. Ik hou mijn hart vast voor de terugkeer naar Belgie, want dan hebben we maar anderhalf uur of zo. Zorgen voor later.
Laatste stuk: Miami - Quito. Of beter: Miami - Guayaquil, want kort voor de landing in Quito wist de piloot ons doodleuk te vertellen dat "due to the fog at Quito airport we are not landing in Quito but will be diverted to Guayaquil". Zucht...
Nu ja, hier kon niemand iets aan doen. De hotels in Guayaquil (grootste stad van het land en economisch centrum, maar dit geheel terzijde) zullen gouden zaken gedaan hebben, want elk vliegtuig werd omgeleid van Quito naar daar. Dus moest voor een paar duizend passagiers onderkomen gezocht worden. Wij waren bij the lucky ones, want we werden in een businesshotel ondergebracht, was dik in orde. Anderen waren minder gelukkig. Desalniettemin, American Airlines heeft gedaan wat ze kon vonden we, geen gemor dus.
Deze morgen dan, zijn we tegen de middag aangekomen in Quito, hoofdstad van Ecuador, gelegen op 2850 meter hoogte. De hoogte heeft zijn effect niet gemist: een medepassagier (jongetje van jaar of 10) is door vermoeidheid en gebrek aan zuurstof voor onze neus van zijn sus gedraaid. Akelig om te zien: ogen draaien plots weg en plof, daar gaat hij als een grote lappenpop. Gelukkig niks ergs, na enkele seconden was hij al terug bij bewustzijn.
Quito dus...
Ja, de stad heeft wel iets. Mooi gelegen tussen bergen en vulkanen,waar we niet zo veel van konden zien door de hardnekkige lage bewolking.
Ook een prachtig Centro Historico vol koloniale kerken en woonhuizen. Voor het San Francisco klooster staat trouwens een beeld van de stichter ervan, en dat zou een Vlaamse Franciskaner zijn (heeft iemand me verteld, ik zal het nog eens nagaan)
De kerken en kloosters zijn - op zijn Latijns - overdadig barok versierd. Wat ik nog niet gezien heb zijn de bloederige kruisigingstaferelen die ik in Argentinïe wel tegenkwam.
Morgen doen we een daguitstap naar de beroemde zaterdagmarkt van Otavalo, een stadje 100 km hiervandaan. En zondag gaan we niet naar de mis nee, maar naar de bakermat van de ketterse leer van het evolutionisme: de Galapagoseilanden.
Jawel, op zoek naar de Blue Footed Booby, remember?
Misschien post ik morgen nog een kort verslagje over Otavalo, en indien niet, dan bij leven en welzijn een weekje later.
Buenas noches chicos y chicas!
Frank
Abonneren op:
Posts (Atom)
