fRoFL

Aloha from Hawai'i !

2010-02-16T04:41:00.006+01:00

Aloha lieve mensen

Terwijl jullie in de sneeuw zitten (ik hoorde net het weerbericht op Radio 1 gniffel), zitten wij hier op het zonneterras van Maui Sunseekers hotel in Kihei te genieten van de ondergaande zon, met een glas cava. Hey, we zijn wel op huwelijksreis he, dus 't is gepermitteerd.
Hoe zal ik de reis tot nu toe samenvatten...? Amerikanen beschrijven Hawai'i als paradijselijk. Wel, Amerikanen hebben de neiging om een beetje te overdrijven. Iets wat we al langer weten, niet? Dus, de super-superlatieven mogen eigenlijk wel een beetje gedimd worden. Een ongerept paradijs is dit niet. Amerikanen exploiteren, en dat hebben ze dus ook met Hawai'i gedaan. Bebouwing, verkeer, koning auto, you name it...Op TV zagen we de ochtendfiles van Honolulu. Ochtendfiles in Honolulu? Waar gaat deze wereld naar toe?
Maar ik ga niet zagen hoor. Niet dat het hier niet mooi is, au contraire. Palmen, subtropische helderblauwe wateren, vakantiesfeer, no worries. En genieten doen we ook, wees gerust. Maar ik moest het toch even zeggen.

Even een kort verslagje van onze ervaringen tot nu toe...
Stop 1: Hawai'i zelve (en dus de laatste twee i's moet je apart uitspreken met een glottal stop ertussen: Hawai-i). Hawai'i betekent Big Island en dat is het dus ook, althans het grootste van de archipel. Tevens het jongste eiland, vers uit de zee gerezen in geologische termen, en dus navenant jeugdig onstuimig. De noordkant van het eiland is al wat bedaard, maar de zuidkant broebelt en bruist dat het geen naam heeft. Hawai'i kan zich met engiszins bange trots bezitter noemen van de meest actieve vulkaan ter wereld, de Kilauea. En als dit nog niet genoeg is, staat hier ook de grootste berg ter wereld, de Mauna Loa. Eat this, Mt Everest! Voor jullie beginnen tegen te spreken (waar ik niet goed tegen kan), de berg wordt gemeten vanaf de zeebodem. De precieze hoogte ken ik niet, maar het volume van de berg wordt geschat op 75.000 km³, en dat is niet weinig. Maar goed, die Kilauea, daar is het ons om te doen. We hadden het plan opgevat, sportief als we zijn, om een hikeje te doen over de caldera naar de actieve krater. Helaas! Computer said no! Of eigenlijk, de rangers said no. En gelijk hebben ze: de krater is de laatste maanden dermate actief dat het hele gebied vergeven is van de giftige gassen (waterstofchloride en vieze dingen met veel zwavel in, allee kortom niet echt de gezonde zeelucht die we verwachtten). Gelukkig zijn er veel alternative wandelingskes die men kan doen, zoals de Kilauea Iki (de kleine Kilauea), of een 6 uur durende wandeltocht naar de Napau krater met als beloning zicht op de andere actieve krater in de regio, de Po'o'u'u (en nee ik verzin deze namen niet). Leergierig als we zijn, hebben we ondertussen ook bijgeleerd over de soorten lava die er zijn: je hebt pahoehoe lava (lijkt op grote versteende paardevijgen, makkelijk om over te lopen) en a'a lava (kwaadaardige broertje van eerstgenoemde, bestaande uit scherpe scherven). Niet moeilijk te raden op welke soort we het liefst wandelden zeker? Heel bizar om te wandelen over grond die jonger is dan jezelf (en NEE ik ben niet ZO oud).
Nog even melden dat Jim tijdens de wandeling zijn zonnebril heeft laten liggen op het eindpunt, dat gezien heeft toen we al een half uur op de terugweg waren en dan in een sprintje - door stekelige begroeiing - zijn Prada-precious gaan ophalen is. Vanitas vanitatis, omnia est vanitas... ;)
Leuk detail tijdens de wandelingen in dit Nationaal Park: je komt regelmatig stukken highway tegen die opgegeven zijn toen de lava ze overstroomde in voorbije jaren. Licht surrealistisch...
's Avonds hebben we een dappere poging ondernomen om de beroemde lavastromen te zien, maar dat was een beetje e schete in een netzak zoals we dat in Bredene zeggen. We stonden wreed ver van de stroom, en de stroom zelve was eigenlijk maar een euhm beekje. Dus met de verrekijker kon je een paar gloeiende brokjes zien en that's it...De gloeiende krater van Kilauea daarentegen dat was wel waaw. De opstijgende rook gloeit rood van de magma eronder, beetje creepy eigenlijk zelfs.
Ik merk dat deze post al beetje lang begint te worden. Een van de komende dagen meer, onder meer over mijn Close Encounter of the Turtle Kind. Spannend he! Stay tuned for more!
Mahalo en tot de volgende keer!
Frank

Taka Dive!

2009-06-07T11:39:00.000+02:00

Terwijl we bezig zijn, voila, 2 posts op ene dag zie...
En dat terwijl jullie allemaal braafjes aan het stemmen zijn in Belgie :)

De trip met Taka Dive bracht ons naar het noordelijke stuk van het Great Barrier Reef, waar enkele van de betere duiksites zijn. We waren met een volle boot, ttz 30 passagiers en 12 crew.
De eerste dag zou gelijk de meest spectaculaire zijn: 2 duiken in de Cod Hole, waar gigantische exemplaren van de potato Cod rondzewmmen, mansgroot en paar 100 kilo zwaar. Op onze eerste duik hebben we een paar kleinere exemplaren gezien en the usual suspects van de rifvissen, maar op de tweede duik namen ze voedsel mee om de Cods te voederen.
Ik weet het, het klinkt politiek incorrect om die dieren te voederen, maar het is blijkbaar allemaal zeer koosjer vanuit milieustandpunt, dus no worries there.
Hoe het ook zij, het was eigenlijk wel tof: we zaten op zo een 12m diepte onder water allemaal in een grote kring (precies zakdoekje leggen) en Ed, de hoofdinstructeur ging rond en voederde de potato Cods een voor een voor onze neus. De beesten in kwestie hebben hoegenaamd geen schrik van mensen en laten zich dus makkelijk aaien. Zul je wel zien op de foto's.
Niet veel later kregen we een nieuw hoogtepunt voorgeschoteld: snorkelen met de walvissen!
Ik geloofde er niet echt in, maar toch, op de plaats waar ze moesten zitten waren er 2 Minke Whales (dwergwalvissen, zo een 7m lang) present. Wij allemaal het water in met duikbril en snorkel en walvisje kijken. Was bijzonder leuk, de walvis is een paar keer zeer dicht gekomen. Pikant detail: moment dat ik onderwater foto's wou nemen van de walvis, geeft mijn batterij er de brui aan. Ja, ik heb gevloekt, maar we hebben foto's van andere mensen meegekregen op CD, en ik heb zelf 1 foto kunnen nemen voor het toestel niet meer meewou. Desalniettemin: superervaring!
Voor 's avonds stond er nog een nachtduik op het programma. Hadden we nog nooit gedaan, en de schrik zat er bij mij wel een beetje in. Maar eenmaal het water in, met de lamp in de hand was het eigenlijk wel leuk. Niet dat je nu zoveel ziet, zelfs met de lamp, maar de sfeer onderwater 's nachts is heel mysterieus. Nog iets dat we op ons palmares kunnen schrijven!
De dagen erop hebben we nog enkele mooie duiken gedaan, haaien gezien, schildpadden, gigantische schelpen, naaktslakken, bizarre vissen, noem maar op.
Enige minpunt aan de trip was dat er net iets teveel volk tegelijk moest duiken. Bij tijd was het ronduit chaotisch onder water, je moest goed kijken om bij je buddy te kunnen blijven. 30 man is eigenlijk wat van het goede teveel. De helft zou ideaal geweest zijn. Iets om aan te denken bij de volgende trip.
Het weer tijdens de duiktrip was niet ideaal, maar ook niet slecht. De zon kwam er alweer door, maar de zee was bij tijd en wijle nog wat ruw. Maar goed, zo een dingen kun je niet op voorhand bestellen he.
Zo, ik laat het hierbij. Zo dadelijk gaan eten (we zijn ondertussen al in Kakadu Nat. Park in het noorden, maar daar vertel ik later meer over)

Prettige verkiezingen ginds en stem wijs!
Cheers
Frank

Op weg naar het Great Barrier Reef...

2009-05-30T10:18:00.003+02:00

Lieve mensen,

Yes I know, ik heb de blog verwaarloosd. De laatste week is reeds ingegaan verdorie.
Even recapituleren: we waren in Uluru newaar.
Wel, na onze extra dag Uluru zijn we richting Brisbane gevlogen (via Sydney). In Brisbane hebben we, na enige VISA-perikelen - niet de laatste kan ik je nu al zeggen - een knalrode auto gehuurd om de 1600 km naar Cairns af te leggen.
Achteraf beschouwd was dit niet de beste planning die we ooit gemaakt hebben. We hebben eigenlijk moeten rushen door Queensland om op tijd in Cairns te geraken (onze duiktocht vertrok op 2 juni). But I am getting ahead of myself...
Dus, vanuit Brisbane noordwaarts. Eerste stop was Noosa Heads Nat. Park, een rotsachtig schiereiland, geliefd bij surfers en koala's. Surfers gezien, maar geen koala's. Wel een leuke wandeling gemaakt en in het nabijgelegen badplaatsje geluncht.
Daarna doorgereden tot in Rainbow Beach, om de uitstap te maken naar Fraser Island, het grootste zandeiland ter wereld. We konden er niet zelf naar toe, gewone (niet 4WD) auto's kunnen en mogen niet op het strand rijden. Enige optie is dus een excursie.
No worries, de excursie was wel tof. Eerst met de overzet naar het eiland, en dan een rit over het lange strand (Fraser is 150 km lang!). De gids vertelde ons dat Fraser in wezen een reusachtige spons is, die miljarden liters water bevat en grote landbouwgebieden - in theorie - van kraakhelder water zou kunnen voorzien. Naar men zegt valt er behoorlijk wat regen in Fraser, dat water doet er dan 40 jaar (!!) over om door te sijpelen naar ondoordringbare lagen en komt er dan via talloze kreekjes weer uit om in de oceaan te vloeien. En het water is van de beste kwaliteit dat je je kan inbeelden. Eat this Evian en Spa! ;) Over de middag konden we zwemmen in Lake Mac Kenzie, een kristalhelder meer (weer met perfect zuiver water), onder een blakende zon. Zalig! Op de terugweg hebben we een zestal dingoes (wilde honden) gezien, de laatste raszuivere dingoes in Australie. De reden hiervoor is heel simpel: in tegenstelling tot het vasteland zijn op Fraser Island nooit andere honden geweest, waardoor geen vermenging is opgetreden. Over die dingoes kan ik nog een en ander vertellen, maar dat zal mijn post hier te lang maken. Geinteresseerden moeten me het maar vragen wanneer we terug zijn ;)
Onze volgende bestemming: de idyllische eilanden van de Whitsundays. En een pak (900) kilometers naar het noorden, wat neerkwam op een laaange dag rijden.
Het supertoeristische plaatsje (bijna geen ozzies enkel touristies) Airlie Beach is de uitvalsbasis voor de Whitsundays, een archipel van idyllische groen beboste eilanden in de Koraalzee. Met een snelle boot (Ocean Rafting) hebben we een dagexcursie gemaakt, met als hoogtepunt de stop in Whitehaven Beach (de meesten onder jullie zullen de foto wel op Facebook gezien hebben). Dat strand is een van de mooiste in Australie, met zeer wit zand en doorschoten met lagunes en kreken waarin pijlstaartroggen en kleine rifhaaien rondzwemmen. Buitengewoon mooi!
Op het einde van de trip waren er nog 2 snorkelsessies, die niet heel erg bijzonder waren, maar waarbij we wel als leuke afsluiter een schildpad gezien en gefotografeerd hebben onder water.
Na de Whitsundays begonnen we in de mood for diving te komen. De SS Yongala is een wrak dat beschouwd wordt als de beste duik in Australie, een absolute must-do voor duikers.
Helaas is dat plan letterlijk in het water gevallen: het weer is plots verslechterd, ruwe zee, regen, en de duikorganisatie besloot de trip te annuleren. Bijzonder jammer dus...
Ter compensatie gingen we een dagje doorbrengen in Mission Beach, een plaatsje met leuk strand en ook wat snorkelmogelijkheden, maar die dag hield het maar niet op met regenen.
Uit pure armoede zijn we maar doorgereden naar Cairns. Kortom, van de hele kust van Queensland hebben we uiteindelijk niet zoveel gezien, door de grote afstanden, de iets te krap bemeten tijd en het niet-zo-stabiele weer. Maar goed, these things happen he...
Goede vooruitzichten wel: driedaagse duiktrip naar the Great Barrier Reef. Meer daarover in de volgende post...

Cheers!
Frank

Van Uluru terug naar Sydney

2009-05-26T09:22:00.002+02:00

Hi folks,

Een kleine update vanuit de luchthaven van Sydney, terwijl we wachten op onze vlucht naar Brisbane...

We hebben ons verblijf bij Uluru met een dag verlengd, door het slechte weer van eergisteren. We wilden absoluut nog een paar wandelingen doen: The Valley of the Winds bij de Olga's, de base walk bij Uluru zelf. Qantas was gelukkig zeer meegaand en de vlucht met een dag uitstellen was geen probleem.

De weergoden waren even meegaand: een stralende dag gisteren!
The Valley of the Winds deed zijn naam alle eer aan: stevige bries tijdens de tocht langsheen oeroude, roestrode rotsen, met om elke hoek een ander zicht.

Dan 10km omheen Uluru, zodat we de legendarische rots van alle kanten en hoeken bekeken hebben ;) Op veel plaatsen mocht je niet fotograferen, omdat sommige stukken een heilige waarde hebben voor de Aboriginals.
Er werd ook uitdrukkelijk gevraagd om Uluru niet te beklimmen uit respect voor de Aboriginals, en daar hebben we ons uiteraard aan gehouden (wat niet van iedereen kan gezegd worden, veel mensen gingen effectief nog de berg op)

Vanmorgen hebben we dan de 400 km van Uluru naar Alice Springs afgelegd. Het werd nog een sprintje want we vonden niet direct een tankstation, en we moesten onze huurauto volgetankt afleveren. Net op tijd dus om nog in te checken en direct te boarden. Hele procedure op 15 min afgewerkt ;)

Straks vliegen we door naar Brisbane, om Queensland te verkennen en te gaan duiken.
Ziezo, korte update, zo dadelijk volgende vlucht op.

Cheers iedereen en pas op voor de hagelbollen in Belgie!
Frank

Van Sydney tot Uluru

2009-05-24T01:42:00.002+02:00

Wel wel, hebben we toch wel regen zeker, en dat midden in de Red Centre, bij de legendarische Ayers Rock aka Uluru. Dat hadden we nu niet verwacht, in onze perceptie is dit namelijk een woestijn, en woestijnen horen droog te zijn, toch?
Desalniettemin: geen geklaag. Gisteren hebben we een prachtige sunset gehad - met champagne, zoals sommigen onder jullie al op facebook gezien hebben ;)
Maar ik ben hier in de verkeerde volgorde bezig he. First things first dus. Sydney!
Zeer charmante stad, leefbaarheid en joie-de-vivre staan hier hoog op de agenda. Veel ademruimte, veel groen, geen verkeersverstikking, veel gezonde, joggende mensen. Kunnen we onze politici es naar hier sturen om te zien dat het ook anders kan...?

Uiteraard hebben we de klassiekers gedaan: The Opera House, HET monument van Sydney, de imposante Harbour Bridge die noord- en zuid-Sydney verbindt. De zijspanten van de brug kun je trouwens beklimmen, tegen een oplichtersbedrag, wat we dus niet gedaan hebben. Van op de voetgangerssectie van de brug heb je al een magnifiek uitzicht. De beste manier om een zicht te krijgen op de stad is van op het water. We namen een paar keer de ferry, naar het surfer-dude-plaatsje Manly (no comment), en naar een mini-nationaal park met spectaculaire kliffen, strandjes en een mooi zicht opde skyline van de stad.

Om een voorproefje te krijgen van het duiken later in de vakantie hebben we een bezoekje gebracht aan het Sydney Aquarium. Eigenlijk wilden we vooral de dieren zien die we liever niet tegenkomen: de haaien ;) Zeer spectaculair, de tunnels doorheen de aquaria, terwijl de haaien en roggen boven je hoofd glijden, met scherpe tandjes en al...
Hoewel het late herfst is in Sydney (het equivalent van november bij ons), is het weer vergelijkbaar met dat van de betere lentedag bij ons. Een aangename 20+, lichte bries, zonnig.

Een paar dagen geleden zijn we dan met Qantas naar Alice Springs gevlogen, smack in the middle van Australie, een vlucht van een kleine 3 uur. Welcome to the Red Centre!
The Red Centre vonden we verbazingwekkend groen eigenlijk, heel veel (droogtebestendige) begroeiing, grassen, struiken en bomen. Wie ons ook hartelijk welkom heette, waren de vliegen. Oh yes. Het eerste wat we gedaan hebben was in een Outdoor-shop ons een paar vliegennetjes aanschaffen, want ze kruipen dus echt wel overal he. Jakkes.

Onze eerste bestemming was Glen Helen Gorge, in de West Mac Donnell Ranges. We logeerden in Glen Helen Resort, aan de voet van roestrode kliffen en een uitgedroogde rivierbedding. Zeer mooi.
Grappig detail: het meisje aan de receptie vroeg waar we vandaan kwamen en zei, toen ze hoorde dat we Belgen zijn, in 't schoon Westvlaams. "A moa zo tof, en wiender zien van Gistel. En gieder?".
Jawel, West-Vlaanderen zendt zijn dochters en zonen uit! Bleek dat de jongedame en haar vriend op toer zijn in Australie en hier en daar bijklussen om de reis te financieren. Wel grappig toeval toch...

De volgende dag hebben we onze eerste "echte" wandeling gedaan, door de Ormiston Gorge. Mooie wandeling tussen rode kliffen. Op de weg ernaartoe hebben we ook onze eerste kangoeroe gezien, hij stak de weg over (neenee we hebben hem niet aangereden).
Als cadeautje voor de geleverde inspanningen kom je op het einde van de wandeling bij een waterhole waar je kunt zwemmen. En dat hebben we gedaan, maar niet zonder slag of stoot (KOUD!!).

Volgende bestemming: Kings Canyon. Voor de filmliefhebbers: de plaats waar de 3 drag queens uit Priscilla, Queen of the Desert in volledig outfit (lees: met pluimen in hun achterste), de rotsen beklimmen en een van hen de gevleugelde woorden uitsprak: "Just what this country needs, a cock in a frock on a rock...".
Maar dit geheel terzijde :)

Kings Canyon dus. Een smalle kloof, afgesloten door kaarsrechte kliffen, met een schitterende wandeling boven op de kliffen tussen bijenkorfvormige rotsen. Op sommige plaatsen zie je nog de versteende golfslag van de prehistorische binnenzee die hier lag.
Zeer de moeite - en de lange omweg - waard!

Gisteren en vandaag komen we dan aan het sluitstuk van ons bezoek aan de Red Centre. Het Uluru-Katja Tuta National Park. Uluru is beter bekend onder de naam "Ayers Rock". Het is werelds 2de grootste monoliet: het bestaat uit een enkel blok zandsteen en doemt op als een rode reus uit dit verder platte landschap. De rots is heilig voor de Aboriginals, en men vraagt vriendelijk om de rots niet te beklimmen. Uit statistieken blijkt dat meer en meer mensen de rots bezoeken, en minder en minder hem beklimmen. Binnen afzienbare tijd verwachten we dat de klimroute definitief gesloten zal zijn, wat een goede zaak is. De heilige plaatsen van de Aboriginals zullen dan het respect krijgen dat ze verdienen.

Voor vandaag staat een wandeling op het programma rond Uluru. Enig probleem is dat het nu water giet... Even afwachten dus of het weer in de namiddag beter wordt.
We zijn blij dat we gisteren de zonsondergang in al zijn glorie konden aanschouwen. Vandaag zou dat wat moeilijker geweest zijn...

Morgen vliegen we naar Brisbane (waar er trouwens de voorbije dagen de hevigste overstromingen zijn geweest in meer dan 30 jaar, slik). Het weerbericht belooft evenwel verbetering. Let's hope...

Cheers mates!
Frank

Van dollemansritten, rokende vulkanen en eindeloze onderwaterpracht...

2008-10-10T12:48:00.002+02:00

Lieve vrienden,

De laatste avond voor onze terugkeer naar Europa en het beurstumult, en even de balans opmaken van de voorbije week.
Over een ding zijn we het eens: Java op zich is niet leuk. Nope. Te veel mensen, te veel brommers, te veel smog, te veel verkeer en steden met nul charme. De natuurwonderen van Java daarentegen...

Maar goed, eerst nog iets over de negatieve kantjes :)
Onze dodenrit van Yogjakarta naar Bromo is daar een perfecte illustratie van: Jim en ik zaten vooraan in het minibusje (een zeer oncomfortabele plaats, geloof me), met naast ons een licht psychotische chauffeur. Indonesiers rijden over het algemeen, euhm, assertief. Deze reed regelrecht crapuleus. Het aantal bijna-botsingen hebben we niet bijgehouden, maar het waren er veel. Een hels tempo, en dat hebben wij 13 uur lang vanuit de front-row seats mogen aanschouwen ;)
Bij aankomst in Cemoro Lewang (het dorpje dat dient als uitvalsbasis naar de Bromo vulkaan), was het al dik avond en het restaurant van het hotel gesloten. Met honger naar bed dus (op de ene appel na die we van Nederlandse vrienden gekregen hadden ;)). We moesten ook weer vroeg op, om 3u30, om de zosopgang te zien boven de Bromo. Natuurlijk vergissen ze zich en worden we wakker gemaakt om 3u, maar dit geheel terzijde. Bij aankomst aan het viewpoint was het een drukte van jewelste van jeeps, we konden niet meer verder. Eruit dus en te voet verder. Iemand raadde ons aan om het "alternatief" viewpoint te nemen, want de originele zouden we niet meer halen voor zonsopgang. Achteraf gezien een zeer goeie raad, want we hoorden later dat het boven drummen was voor een foto (ongelooflijk toch). Op de alternatieve site stonden we met een man of 20, plaats zat en een rustige sfeer. En dan tenslotte...zonsopgang boven een van de mooiste panorama's die we ooit gezien hebben. De rokende krater van de Bromo vulkaan in een zee van zand, geflankeerd door een perfecte kegelvormige (oude) vulkaan. Schitterend! De rit meer dan waard.

Onze volgende stop was Kawah Ijen, eveneens een vulkaan met een kratermeer en tevens een plaats waar met zwavel ontgint. Weer vroeg opstaan dus (4 uur), om de wandeling in alle koelte te kunnen doen. Een klim van een uur, met als resultaat weer een bijzonder mooi panorama: een enorme krater, gevuld met een meer en overal felgeel zwavelgesteente gehuld in bijtende rook. Bijtend, zeer zeker....we daalden af in de krater om de ontginning van dicht bij te zien (die gebeurt ZEER artisanaal btw, met pikhouweel en mandjes om de zwavel naar boven te dragen). Soit, we kwamen iets te dicht bij toen de wind plots keerde en we midden in de zwaveldampen terecht kwamen. Vreselijk gevoel, je krijgt geen lucht meer, je longen branden, je ogen tranen. Lopen dus, richting open lucht en hoesten tot je longen er bijna uit liggen...brrr....Gelukkig was het ook redelijk snel over, en konden we op os gemak terug de krater uit klimmen.

Na Ijen was het tijd om Java te verlaten, met de ferry naar Bali. En voor onze laatste dagen, nog eens tijd om onszelf te soigneren. Nederlandse reizigers hebben ons de gouden tip aan de hand gedaan om te logeren in Mimpi Resort, een duikresort aan de Noordwestkust van Bali. Niet goedkoop (ahum), maar wel super. Onze eigen villa (lees, luxueuze bungalow), met prive jacuzzi - gevoed door natuurlijke warmwaterbron - en openluchtbadkamer. Hmm, heerlijk.
Plus, en dat is de belangrijkste reden, vlakbij Menjangan Island gelegen, de mooiste plaats in Bali om te duiken. We hebben in totaal 6 duiken gedaan, die waren allemaal bijzonder mooi. Van Cave Point tot Eel Garden tot Coral Garden, overal even magnifiek onderwater. De foto's zullen jullie binnenkort wel in de maag gesplitst krijgen, wees gerust ;)

En nu is het onze laatste avond, we zijn in Sanur, niet ver van de luchthaven. Een rustige, beetje saaie badplaats, maar goed, lang blijven we hier toch niet. Nog even van de zon genieten en dan het Qantas-vliegtuig op en richting Belgie.

Zo, dit was het. De rest krijgen jullie dan we live te horen en te zien :)
Toedeloe!
Frank

Borubudur en Prambanan

2008-10-03T13:33:00.005+02:00

Hallo iedereen,

Deze keer een bericht vanuit Yogyakarta, Yogya voor de vrienden, op het dichtbevolkte en drukke Java. Een stad van een half miljoen mensen, niet te groot dus, maar wel vol met stinkende brommertjes en andersoortig druk verkeer. Gelukkig ligt ons hotelletje in een rustige zijstraat en zijn we gespaard van de uitlaatgassen...

Deze morgen zijn we - weer bij zonsopgang, dus weer vroeg op - de wereldberoemde site van Borobudur gaan bezoeken.
Deze boeddhistische tempel is opgebouwd in piramidevorm, elke verdieping symboliseert een stap dichter bij het nirvana.
De top wordt bekroond door een grote stupa (een koepel), daarna volgen respectievelijk 16,24 en 32 stupas en daarna volgen nog 3 verdiepingen met goed bewaarde boeddhistische friezen...

In elk geval, het nirvana was vandaag zeer populair, want veel Javanaisekes hebben congee (post-Ramadan), en bezoeken in groten getale hun erfgoed. Nog geluk dat we er echt wel vroeg waren of we hadden serieus mogen Photoshoppen om in-de-weg-van-de-camera-lopende Javanaisekes van onze foto's af te zwieren.

Hetzelfde verhaal aan de Hindoeistische tempels van Prambanan. Daar waren enkele tempels afgezet, wegens renovatie na een zware aardbeving in 2006. Zeer indrukwekkende tempels wel...

Zo gezien internet net iets sneller is dan op Bali, als toemaatje een foto van Borobudur bij zonsopgang.
Morgen vertrekken we naar Bromo, actieve vulkaan (zijn we fan van, dat weten de meesten onder jullie al ;))
Groeten
Frank

Van verdwaalde duikers en schorpioenen...

2008-10-01T14:35:00.003+02:00

Hallo iedereen,

Eventjes een snelle update...
Net terug van de Gili's, de bounty-eilandjes ten noorden van Lombok. We hebben daar 3 dagen lekker van zon, zee en strand genoten, samen met mijn ex-collega en wereldreiziger Jeroen. Van de 3 Gili eilanden hebben we de rustiger variant gekozen, Gili Air. Een goeie keus, zo bleek...

We hebben ons duikparcours verder gezet en 4 duiken gedaan, naar plaatsen met veelbelovende namen als Shark Point, Manta Point, Bounty Reef. Was zeer mooi: haaien gezien van dichtbij, schildpadden, en een hele schare aan FindingNemo-visjes. Nochtans, de schrik sloeg ons even om het hart: op weg van Bali naar Gili hebben we op volle zee 5 verdwaalde duikers opgepikt. De sukkelaars lagen al 3,5 uur in het water, waren door de sterke stroming afgedreven en hun boot had ze niet meer teruggevonden. Het liep ook al tegen de avond, dus ze hebben echt veel geluk gehad. De schrik voor de stroming zat er dus wel wat in bij ons. Maar we zijn doorgegaan met de duik, en jawel, er was wel behoorlijk wat stroming, maar we zijn mooi in groep kunnen blijven. Niks aan de hand dus.

Naast duiken kun je vanop het strand ook schitterend snorkelen. Onze onderwatercamera heeft al goeie diensten geleverd. Moest internet niet zo traag zijn, dan zou ik paar fotokes opladen, maar het zal voor thuis zijn vrees ik.

Net voor ons vertrek naar Bali is Jeroen gebeten door een schorpioen :( Het beest is op zijn rugzak verzeild geraakt, en zat geklemd tussen zijn rugzak en zijn t-shirt, met een stevige steek als resultaat. Even paniek dus, maar de locals hebben ons gerustgesteld dat de lokale schorpioenen niet zo gevaarlijk zijn als wij wel denken.

We hebben daarnet afscheid genomen van Jeroen, hij gaat naar Kuta. Wijzelf zijn na lang beraad tot een beslissing gekomen. Eerste optie was een excursie naar Komodo, maar dat hebben we afgeschreven wegens te lang onderweg. Tweede optie was trekking op de vulkaan Gunung Rinjani, maar dat hebben we ook afgeschreven. Van op het strand van Gili Air kun je het weer op Lombok perfect zien. Wel, het zag er ginds zeer donker en regenachtig uit. Geen Rinjani dus.
Dan optie 3: we vliegen morgen naar Yogjakarta op Java. Tijd om wat cultuur op te snuiven, zoals de tempels van Borubudur en Prambanan. En daarna nog even een kijkje nemen op de Bromo vulkaan, en stilaan terug afzakken richting Bali.
Voila. Als internet een beetje meewil op Java, dan blog ik daar nog verder, en zitten er zelfs misschien een paar fotokes bij.

Tot dusver uw correspondent in Bali.
Selamat malam!
Frank

Tropisch Bali

2008-09-25T12:32:00.003+02:00

De karakteristieke geur van de tropen, dat is het eerste wat je tegenmoet komt bij het verlaten van de luchthaven. Heerlijk na onze rotzomer...
De eerste dagen verbleven we in Seminyak,net boven Kuta, partycentrum van de Aussies en bekend om zijn excellente surfbranding.
Daarna zijn we naar Ubud gereden, een leuk stadje met veel kunstenaars, al dan niet getalenteerd :). We logeerden daar in een bungalow met prachtig uitzicht over de rijstvelden. Dit was ook de uitvalsbasis voor een sunrise-trek op de actieve vulkaan Gunung Batur. Om 2u30 opstaan en dan met een zaklamp de berg op, om om 6u de zon te zien opkomen boven naburig Lombok. Schitterend!
Ik schrijf dit in een mini-internet cafe - welgeteld 1 pc - in Tulamben,aan de Oostkust van Bali. We logeren in het duikresort van Tauch Terminal, een Duitse duikorganisatie. Deze morgen zijn we voor de eerste keer gaan duiken deze vakantie, naar het wrak van een Amerikaans schip, de USS Liberty,getorpedeerd door de Japanners in 42. Spectaculair om de boeg zo Titanicsgewijs te zien opdoemen in het water. Deze middag zijn we dan nog gaan duiken naar de Coral Garden, maar dat viel beetje tegen. We zijn natuurlijk ook al verwend na de Rode Zee vorig jaar...
Morgen doen we nog 2 duiken, en dan steken we over naar Lombok.
Sorry dat deze post kort uitvalt, maar de meter loopt en internet is hier pokketraag...
Binnenkort meer!
Groeten
F&J

Foto's online op Webshots

2008-01-23T14:10:00.000+01:00

Enkel foto's (selectie van selectie van ... ;)) van Ecuador en de Galapagos staan online,op

http://community.webshots.com/user/fsalliau

Dierenleed, haciendas en adembenemend Cotopaxi

2008-01-07T17:43:00.000+01:00

¡Ola!

Na ons tripje naar de Oriente hebben we vanuit de stad Latacunga met de lokale bus de - naar men zegt - mooiste Indianenmarkt van Ecuador bezocht: de donderdagmarkt van Saquisili (uit te spreken als sakisli met nadruk op de li). Kleurrijke, drukke markt, en niet voor gevoelige zielen. Caviatjes die op een hoop liggen in grote manden, kippen (sommige al dood, andere halfdood) die zieltogend met de poten aan elkaar vastgebonden op de grond liggen, een schaap dat zich op 3 poten moest voortbewegen en door zijn eigenares aan de vierde poot voortgetrokken wordt. GAIA zou hier een rolberoerte krijgen, zeker weten.
In de namiddag zijn we met de bus verder de heuvels in getrokken naar de Laguna Quilotoa, een prachtig kratermeer van 400m diep. We zijn afgedaald tot aan het meer, wat goed te doen was, de tocht naar boven daarentegen was heel wat zwaarder (het meer ligt op 3800m hoogte)

We logeerden de voorbije 3 dagen in hacienda El Porvenir, eveneens op 3800m hoogte, vlakbij het nationaal park Cotopaxi. Hoevetoerisme inderdaad, en bijzonder aangenaam. Een gezellige living met grote open haard, prachtig uitzicht over de valleien naar het noorden, zicht op een weide met lama´s en paarden en een supervriendelijke bediening.
We dachten dat het vol met toeristen ging zitten, integendeel, we zaten er zo goed als alleen. Bizar, want het is helemaal niet duur.
Voor wie een trip naar Ecuador plant, het is een aanrader. De hacienda wordt gerund door volgende organisatie: www.tierradelvolcan.com

De sterattractie van het nationaal park Cotopaxi is de gelijknamige vulkaan, van 5897m hoogte. Adembenemend, jawel, dat bedoel ik ook letterlijk. Een dagtrip naar het nationaal park bracht ons op een gemiddelde hoogte van 4000m. We zijn tot 4500m gereden met de auto en dan te voet naar de refugio op 4800m hoogte. Man man, dat was verre van evident. De lucht is echt al ijl op die hoogte, elke 10 stappen moet je even rusten en je adem terug op peil brengen. Voeg daar een harde wind en stuifsneeuw aan toe, en het plaatje is compleet :)
Eenmaal beneden zijn onze inspanningen beloond, de bewolking rond de vulkaan is dan grotendeels opgelost en we hebben enkele mooie foto's kunnen maken.
Op deze hoogte neemt het landschap in de Andes de vorm aan van de paramo, een kaal, rotsig - en vrij Schots aandoend - landschap. Heel bizar als je bedenkt dat we vlak op de evenaar zitten...

Gisteren zijn we dan met een gids gaan paardrijden. Niet dat we dat kunnen hoor, gelukkig waren de paardjes behoorlijk rustig. Jim had wel een koppig beest dat altijd achterop sukkelde en nooit met de groep mee wou. En dat voor zijn eerste keer ;)
Prachtige tocht wel, in de heuvels boven de hacienda met zicht op de vulkanen en de valleien. Mooie afsluiter dus, want nu zijn we terug in het drukke Quito...

Jep, onze laatste dag. Straks nog even de oude stad opnieuw bezoeken (het is nu zonnig, in tegenstelling tot vorige keer).
Vannacht moeten we vroeg op, om 4u. Ons vliegtuig naar Miami vertrekt om 7u. Hopelijk halen we alle connecties (Quito-Miami-Chicago-Brussel) op tijd. Ze zijn redelijk krap, maar goed, we zien wel.

Voila, dit is het dan. Jim en ik zijn het er over eens dat dit een zeer geslaagde vakantie geworden is. Ecuador is een vriendelijk land, met een grote verscheidenheid aan natuur en en een zeer vriendelijke bevolking. Aanrader dus!

En dan nog heet van de naald: de Tungurahuavulkaan waar we enkele dagen geleden waren is aan het uitbarsten, een 1000tal mensen zijn ge-evacueerd. Dedju dat we dat spektakel nu net gemist hebben!

De groeten en tot heel binnenkort in België!
Frank & Jim

Van de kleine hel naar de Amazone en terug

2008-01-02T18:43:00.000+01:00

Een gelukkig nieuwjaar voor jullie allemaal!

Ik weet het, het heeft enige tijd geduurd voor jullie weer wat nieuws kregen. We vierden eindejaar in de Amazone, zonder internet.

Eventjes een update:
Na Cuenca reden we met onze Nederlandse Galapagos-vrienden Ruud-Jan en Viviane (die kloegen over het feit dat ze hier niet vermeld werden, bij deze rechtgezet lieve vrienden, haha :P) naar het stadje Baños.
Deze stad ligt aan de voet van de aktieve vulkaan Tungurahua, in het Quichua-dialect "de kleine hel". Deze vulkaan is stevig uitgebarsten eind jaren 90, met een algemene evacuatie als gevolg. Ondertussen is hij wat gekalmeerd, het rommelt af en toe en de vulkaan stoot regelmatig donkere rookpluimen uit, en af en toe eens een rots ter grootte van een huis ;). De rookpluimen hebben we goed kunnen zien tijdens de busrit. Voor de hispanofielen onder jullie, Baños betekent baden in het Spaans - en ook WC maar dit geheel terzijde - en inderdaad, hier zijn zeer hete warmwaterbronnen aan de voet van de berg. Daar is een plezant zwembadcomplex rondgebouwd met baden van verschillende temperaturen, van gewoon koud tot zeer heet.
Ideaal voor relaxen en ontspannen van de spieren na fysieke inspanningen. Eventjes een akelig moment toen een bejaarde Ecuadoriaanse dame in het heet bad naast ons een epilepsie-aanval kreeg. We hebben ze net van de verdrinkingsdood kunnen redden en gelukkig was er onder de badgasten ook een dokter, die heeft ze weer bij haar positieven kunnen brengen. Gelukkig is het goed afgelopen.

De fysieke inspanningen dan...Wel, na onze verwencruise op Galapagos hadden we behoefte aan wat aktie. De eerste dag zijn we gaan fietsen, richting Amazonewoud, dus de Andes af ;) Het regende behoorlijk, we waren dus zeiknat en bemodderd. In de namiddag werd het beter, dan hebben we nog een paar watervallen bezocht en de bus terug naar Baños genomen. Nee, we zagen het niet zitten om terug te fietsen, dus no comment ;)
De dag er op was het nog altijd wat wisselvallig, maar dan zijn we met ons vieren een stevige wandeling gaan maken naar een uitkijkpunt op de vulkaan.Halverwege werden we tijdens een rustpauze weggejaagd door een lokale wantrouwige madam; ze gooide met stenen naar ons en stuurde haar hond op ons af. Vanaf toen refereerden we naar de Inca-heks. Boven aan het uitkijkpunt was het een kale bedoening. Overal grijs en mistig. Maar dit zou Ecuador niet zijn als het weer niet snel van gedachten zou veranderen. Een kwartiertje wachten en we kregen Tunguruhua in bijna volle glorie te zien. De top bleef gehuld in wolken, maar desalniettemin waren we blij met de beloning. De afdaling naar Baños langs een alternatief pad is niet zonder slag of stoot gebeurd. Het was er bijzonder *glad* en steil, elkaar zien stuntelen bijna zittend op onze kont heeft ons paar keer bijna de slappe lach bezorgd (nietwaar Nederlandse vrienden? ;))

De dag erop hebben we afscheid genoment van elkaar en zijn Jim en ik doorgereisd naar de Amazone. We hebben oudejaar gevierd in de lodge Hakuna Matata (www.hakunamat.com) in Tena, aan de rand van het regenwoud. We zijn daar bijzonder hartelijk ontvangen door de Vlaamse eigenaars Rudy en Marcelina (van Knokke nota bene). Ze zijn 10 jaar geleden verhuisd naar Ecuador en runnen daar nu die lodge. We zijn er goed gesoigneerd, met Belgische keuken met een Ecuadoriaans tintje, een zwembad, een zandstrand aan de rivier. Super om enkele dagen te ontspannen!
Met de Quichua-gids Octavio, geboren en getogen in de jungle en kleinzoon van een shamaan - hebben we een hele dag een jungle tocht gedaan. Geen spectaculaire grote beesten gezien, maar wel vogels, insecten, spinnen, gifkikkers en vooral het immens groene regenwoud. Was wel tof. Zelfs vlakbij de lodge zit van alle soorten beesterij. Achter het zwembad zit een tarantulanest, even verderop een zeer agressieve bananenspin, die je op zijn Arachnophobia-films kan bespringen met uitgestrekte poten. Rudi kwam ook even langs onze tafel met een baby-vogelspin die van het dak gevallen was. Charmante beestjes allemaal ;)
Oudejaar vieren met champagne in een subtropisch klimaat met enkele Ecuadoriaanse en Argentijnse gasten, en met salsa-muziek was gezellig en ne keer iets anders. Nu, we hebben het niet laat gemaakt hoor, want van de buitenlucht en de vochtige warmte word je wel moe.

Vandaag zijn we dan van 600 meter naar 2600 meter gereden met de bus, naar de stad Latacunga. Van hieruit vertrekken we morgen naar Saquisili. Men zegt dat de donderdagmarkt de mooiste markt is van Ecuador. En daarna gaan we wandelen bij het kratermeer van Quilotoa. De laatste dagen van onze reis gaan we doorbrengen in een hacienda vlakbij de vulkaan Cotopaxi. Maar meer daarover later!

Groetjes en tot de volgende post, vanuit Ecuador of vanuit Belgica.
Frank

Sneak preview

2007-12-25T18:27:00.000+01:00

Van onze Nieuwzeelandse bootgenoot Brett, enkele onderwaterfoto's.
En nog enkele van mezelf ook: ikke + een schildpad in Charles Darwin centrum, de paringsdans van de blue footed booby en een zeeiguana.
Schoon he :)

¡Feliz Navidad!

2007-12-25T16:53:00.000+01:00

Prettig kerstfeest aan jullie allemaal!

Ons Galapagos avontuur is ten einde, het is een ervaring geworden waarvan we lang zullen nagenieten.
Op de - verrassend groene - hooglanden van het eiland Santa Cruz hebben we de landschildpadden in het wild geobserveerd. Zoeken was niet nodig, ze zijn talrijk en groot dus makkelijk te vinden. Zoals alle andere dieren kun je ze dicht benaderen zonder enig probleem. En nu weten we ook waar Spielberg inspiratie opgedaan heeft voor E.T. !
Onze gids wist ons te melden dat het paartijd is voor de schildpadden, en jawel, we waren getuige van een staaltje landschildpaddensex. Hm, echt opwindend zag het er niet uit, vooral niet voor het vrouwtje, met zo een kolos op je rug. Als iemand de gedachte koestert om in een volgend leven terug te komen als schildpad, kies toch best voor de mannelijke versie ;)

Na ons schildpaddenavontuur heeft onze Angelito het zuidelijke eiland Española aangedaan. Wel, dit was nu mijn favoriet eiland zie. Een paradijselijk bountystrand (zonder palmen, maar met hagelwit zand) bezaaid met honderden zeeleeuwen. Daarbij een ondiepe turkooizen zee, waar tientallen zeeschildpadden om de paar minuten even lucht komen happen. Hier hebben we ook gesnorkeld met de schildpadden. Een griezelig moment wanneer we op een meter boven grote pijlstaartroggen zweven die gecamoufleerd in het zand liggen te wachten. Niet teveel onverhoedse bewegingen maken en vooral niet gaan staan...

Op de eilanden Santa Fe en South Plazas zagen we nog endemische grote land-iguana´s, bizarre cactuslandschappen en een zeeleeuwen-bejaardentehuis.
Onderweg naar onze eindbestemming hebben we nog een bijzonder spectaculair schouwspel te zien gekregen: grote roggen die, om parasieten af te schudden, metershoog uit de golven springen en zich enkele keren wentelen vooraleer terug in zee te duiken. En ja, ik heb er een op foto!

Met spijt in het hart, maar met prachtige ervaringen en beelden in ons hoofd hebben we afscheid genomen van de eilanden.

Een vlucht Galapagos - Guayaquil en een laaaange busrit Guayaquil - Cuenca later zijn we nu in de derde stad van het land, Cuenca.
Een juweeltje, echt waar. Koloniale architectuur, mooie kerken, aangename sfeer...
En vooral, de kerstoptocht van gisteren: El Paseo del Niño Viajero, of de Processie van het reizende kind, elk jaar op de dag voor kerstdag. Een schouwspel om u tegen te zeggen. Een onafgebroken optocht van praalwagens, versierde auto's, paarden, dansgroepen met als gemeenschappelijke noemer de kinderen die verkleed zijn als engelen, bijbelse figuren of gewoon uitgedost in tradtionele klederdracht. De parade liep langs ons hotel, Jim stond boven foto´s te nemen, ik langs de weg. De tocht begon om 10u ´s morgens en duurde alsjeblieft tot 5u ´s avonds zonder ophouden.
Eigenlijk een gelukkig toeval dat we net met Kerst hier zijn, we hebben het niet opzettelijk zo gepland, gewoon een dikke meevaller.

Morgen gaan we noordwaarts, naar Baños, bekend voor zijn - what´s in a name - baden.
Hasta luego en geniet nog van de kerstkalkoen en de cadeautjes!
Frank

Lonesome George

2007-12-20T04:47:00.000+01:00

is de naam van de laatste mannelijke landschildpad van zijn soort.
Hij is de laatste overlevende van de kolonie landschildpadden van het eiland Pinta in het noorden van de Galapagos.

Daarnet hadden we de eer om de bejaarde heer (een kleine 100 jaar oud) te mogen ontmoeten in het Charles Darwin centrum op het eiland Santa Cruz van de Galapagos.
Men probeert hem te overhalen om nog eens van bil te gaan, maar op zijn leeftijd is hij niet (meer) geinteresseerd. Als hij van gedachten verandert dan horen we het wel op het nieuws, want de George is de beroemdste bewoner van de Galapagos.

We zijn nu halverwege onze cruise op de Galapagos, in het kleine stadje Puerto Ayora en tijd om jullie even up-to-date te brengen vanuit het lokale cybercafe.

We doen een zevental eilanden aan op deze cruise, allemaal van vulkanische oorsprong en zeer onherbergzaam, maar bruisend van het leven...

Het leven is hier zo talrijk en zo weinig mensenschuw dat je echt moet opletten waar je je voeten zet tijdens het wandelen of je struikelt zo over een iguana, een booby of een zeeleeuw. Close encounters of the Galapagos kind... :)
Ja, onze foto's gaan snel op deze trip, je weet letterlijk niet waar eerst kijken.
Het is de eerste keer dat we zo dicht bij de dieren kunnen komen, dat is een unieke ervaring.

Zowel boven als onder water komen we oog in oog te staan met een schare aan dieren.

Onder water, tijdens het snorkelen, hebben we zeeschildpadden gevolgd, gespeeld met zeeleeuwen, oog in oog gestaan met een hamerhaai en een white-tipped shark (ken de Nederlandse naam niet). De zee is hier net als in Egypte vol tropische vissen hoewel de temperatuur een stuk lager is, rond 20 graden. Tijdens onze laatste snorkeluitstap is een jonge zeeleeuw minutenlang rondom ons komen dartelen, hij was minstens even nieuwsgierig naar ons als wij naar hem. Hij kwam zelfs tot op enkele centimeters van mijn masker om te zien wat voor raar soort vis naast hem aan het zwemmen was. Een voorbijzwemmende zee-iguana trok onze aandacht, wat hem niet zinde. Waarop hij de iguana begon te pesten door in zijn staart te bijten en hem in het rond te zwieren.

De iguana's zijn grote reptielen, die of op het land of in de zee leven. Ze worden tot een meter groot, zien er zeer woest uit, maar zijn niet agressief. Ze zijn zoals de meeste reptielen zeer lethargisch en liggen het grootste deel van de tijd te zonnen.

Dan de fameuze boobies. Lang hoefden we niet te zoeken naar onze blue-footed booby. Op het eerste eiland, North Seymour, waren ze letterlijk overal. Ze zien er bijzonder komisch uit, vooral tijdens de hofmakerij. Dan voeren ze een waggelend dansje uit, blauwe poot omhoog, draai, andere poot omhoog. De vrouwtjes-boobies vallen bij bosjes voor dergelijk dansje ;)

De andere spectaculaire vogel die we te zien kregen is de fregatvogel. De mannetjes hebben een rode keelzak die ze tot gigantische proporties opblazen om indruk te maken op de vrouwtjes.

Op onze boot, de Angelito, zijn we met 16 passagiers, bijna allemaal Europeanen, plus 2 Nieuwzeelanders en 2 Canadezen. Het is de eerste keer dat we zo lang onafgebroken op een boot zitten. Het kruipt in je lijf, want ik heb hier - op vaste grond - achter het scherm nog altijd het gevoel te dobberen, heel bizar.
Ik ben eenmaal zeeziek geweest, tijdens een behoorlijk ruwe overtocht naar een verafgelegen eiland. Ik heb mijn diner teruggegeven aan de wereld, daarna was het vrij snel over. Een illusie armer, als kleinzoon van een visser dacht ik immuun te zijn voor zeeziekte. Niet dus ;)

Zo tijd voor de laatste dagen van de cruise. Straks gaan we naar de hooglanden van Santa Cruz om de grote landschildpadden in het wild te zien.
Bereid jullie maar mentaal voor op een karrenvracht aan foto's wanneer we thuiskomen, haha.

Hasta luego en tot de volgende post (van op het vasteland)
Frank

24

2007-12-15T03:25:00.000+01:00

Zolang als Jack Bauer nodig heeft om (ondertussen al 6 keer) de wereld te redden, zolang hadden wij nodig om in Ecuador te geraken.
Om 3u uit bed gesukkeld, om 4 uur stond V-tax voor de deur, om 7u waren we onderweg naar Londen.

In Heathrow flink doorstappen, een oneindig aantal keren door een of andere vorm van security. Aan de gate zelf, omdat we naar Miami vlogen, nog eens draconische veiligheidsmaatregelen: doorzoeken van de bagage, fouilleren, het elektronisch besnuffelen van de schoenen (dankjewel Mr. Reid Shoebomber voor dit extraatje)
Dit alles uiteraard met Britse hoffelijkheid en dat maakt wel wat goed...
Zoals gewoonlijk in Heathrow vertrokken we met vertraging want het was er koud en de vleugels hadden een anti-ijskuur nodig, en we moesten in de file staan om de startbaan op te mogen.

Na 9 uur kregen we een welcome to miami bienvenidos a mi-a-mi (dankjewel Will Smith voor het refreintje).
Welcome? Ja hoor, een mens voelt zich bijzonder welkom in een land waar bij het binnenkomen je vingerafdrukken en een foto genomen worden. En geloof me vrij, it takes forever and a day om door immigratie te geraken. Onze 2,5 uur marge tussen 2 vluchten was helemaal opgebruikt. Ik hou mijn hart vast voor de terugkeer naar Belgie, want dan hebben we maar anderhalf uur of zo. Zorgen voor later.

Laatste stuk: Miami - Quito. Of beter: Miami - Guayaquil, want kort voor de landing in Quito wist de piloot ons doodleuk te vertellen dat "due to the fog at Quito airport we are not landing in Quito but will be diverted to Guayaquil". Zucht...
Nu ja, hier kon niemand iets aan doen. De hotels in Guayaquil (grootste stad van het land en economisch centrum, maar dit geheel terzijde) zullen gouden zaken gedaan hebben, want elk vliegtuig werd omgeleid van Quito naar daar. Dus moest voor een paar duizend passagiers onderkomen gezocht worden. Wij waren bij the lucky ones, want we werden in een businesshotel ondergebracht, was dik in orde. Anderen waren minder gelukkig. Desalniettemin, American Airlines heeft gedaan wat ze kon vonden we, geen gemor dus.
Deze morgen dan, zijn we tegen de middag aangekomen in Quito, hoofdstad van Ecuador, gelegen op 2850 meter hoogte. De hoogte heeft zijn effect niet gemist: een medepassagier (jongetje van jaar of 10) is door vermoeidheid en gebrek aan zuurstof voor onze neus van zijn sus gedraaid. Akelig om te zien: ogen draaien plots weg en plof, daar gaat hij als een grote lappenpop. Gelukkig niks ergs, na enkele seconden was hij al terug bij bewustzijn.

Quito dus...
Ja, de stad heeft wel iets. Mooi gelegen tussen bergen en vulkanen,waar we niet zo veel van konden zien door de hardnekkige lage bewolking.
Ook een prachtig Centro Historico vol koloniale kerken en woonhuizen. Voor het San Francisco klooster staat trouwens een beeld van de stichter ervan, en dat zou een Vlaamse Franciskaner zijn (heeft iemand me verteld, ik zal het nog eens nagaan)
De kerken en kloosters zijn - op zijn Latijns - overdadig barok versierd. Wat ik nog niet gezien heb zijn de bloederige kruisigingstaferelen die ik in Argentinïe wel tegenkwam.

Morgen doen we een daguitstap naar de beroemde zaterdagmarkt van Otavalo, een stadje 100 km hiervandaan. En zondag gaan we niet naar de mis nee, maar naar de bakermat van de ketterse leer van het evolutionisme: de Galapagoseilanden.

Jawel, op zoek naar de Blue Footed Booby, remember?

Misschien post ik morgen nog een kort verslagje over Otavalo, en indien niet, dan bij leven en welzijn een weekje later.

Buenas noches chicos y chicas!
Frank

De Gezusters Schaar

2007-04-22T00:32:00.000+02:00

Vanavond, in de Grenslandhallen te Hasselt
Kitsch, Camp, Glitter and Glamrock
The Scissor Sisters

Enkele quotes:

Jake Shears: "I'm not in a pussy-eating mood tonight."
Ana Matronic "You're never in a pussy-eating mood,
except when you go to China of course,
because they serve you cats over there"

of

Ana Matronic: "This one is for the ladies out there,
whether you were born as one or not"

of

Jake Shears: "You were a shitty audience for the first three songs,
but it's getting better"

En de muziek was geweldig op de koop toe

I don't feel like dancing
Oh yes we felt like dancing

De fotografische buit

2007-04-01T12:42:00.000+02:00

...is binnen

Enjoy!

http://community.webshots.com/user/fsalliau

Een weekje later

2007-03-29T21:43:00.000+02:00

We zijn veilig en wel thuisgeraakt (dankjewel Air France en Thalys)
Onze Frodo is ook terug van vakantie, gezond en gelukkig (én met een extra vetlaagje ;)) (dankjewel mams en paps)
Ons huis is wat verder opgeknapt (dankjewel schoonouders)
Onze foto's (2000+) zijn goed gelukt (dankjewel Canon)
Ik heb een mooie reis achter de rug (dankjewel Jim)

En jullie bedankt voor de reacties op deze blog!

Groeten,
Frank

ps. foto's op webshots volgen eerstdaags!

Stuck in Buenos Aires

2007-03-24T01:32:00.000+01:00

We hebben verduveld geen geluk met de vliegtuigen op deze reis.
Volgens plan zaten we nu al boven Brazilie op weg naar Charles De Gaulle, maar Air France heeft er anders over beslist. Jawel, vertraging en nog geen klein beetje ook...
Onze vlucht van 18u is alstublieft uitgesteld tot 6u morgenvroeg. De reden: de vlucht uit Parijs is woensdag te laat toegekomen, en de "crew had niet voldoende tijd om uit te rusten". Aaarrggghhh. Can you ******* believe this!?
Resultaat van dit alles: 1 nacht in het Sheraton (megaluxe, dat wel), pick-up om 2u30 (gruwel) en dan nog een nacht in Parijs, want we hebben geen Thalys meer naar Brussel die dag. Dus, if ALL goes well, zijn we zondagmiddag in Gent. Mijn zengehalte wordt stevig op de proef gesteld (maar houdt alsnog stand).

Maar goed, niet alles is kommer en kwel uiteraard. Zeker niet in Buenos Aires, die scone stede (of was dat een andere stad? ;))
Deze miljoenenstad kan vlotjes de vergelijking met Parijs, Londen of New York doorstaan. Groot, druk, hectisch verkeer, van luxueus en hip tot straatarm en bedelend.
En er is uiteraard...de tango. Ontstaan in de bordelen van de arbeiderswijk La Boca heeft deze passionele dans eerst Europa en dan de rest van de wereld veroverd. Hier in BA houdt men de traditie stevig overeind. Tangoshows (de ene al beter dan de andere) zijn overal te bekijken.
Wij hebben de show van El Viejo Almacen bezocht, een van de betere volgens de gids. Dinner and pickup inclusive, makkelijk. Dinner was ok, maar niet super, maar de dans was subliem.
Jammer dat ze de - euhm - scope van de show willen verbreden, want halverwege de show was er een optreden van het soort Indiaanse panfluitisten dat je bij ons in de Veldstraat ook wel eens kunt zien, met poncho en al. De menigte was laaiend enthousiast (toegegeven, de muziek die ze produceerden was kwaliteit), maar wij keken toch even fronsend naar elkaar. Een beetje out-of-place in een tangoshow... Maar goed, toch een leuke avond gehad.

Voila, straks probeer ik nog een hazeslaapje voor de pick-up van half drie. Zucht ;)
Duimen dat alles nu vlotjes gaat!
Groeten uit het Sheraton in BA
Frank

Nog een stap...

2007-03-20T22:27:00.000+01:00

En we vallen van de rand van de wereld. Welkom in Ushuaia, meest zuidelijke stad van de wereld. Hierbij vergeten we gemakshalve Puerto Williams in Chili die aan de overkant van het Beagle kanaal ligt. Ha, denken de Ushuaianen, onze stad is tenminste een stad en geen dorp met ijzeren barakken. Voila.
Ja ja, je moet van goeden huize zijn om deze stad zijn status te ontnemen. We gunnen het ze, ondanks de hypercommercie die hier heerst...
Los van dit alles, Ushuaia ligt in een dramatische setting: aan de rand van het winderige Beagle-kanaal en aan de voet van een bergketen (met wat verse sneeuw ondertussen).
Winderig, dat hebben we aan den lijve ondervonden: een tocht op een zeilboot bij een strakke wind van 80 km/u. Leutig, maar soaking wet, tot op de onderbroek toe (en dat met een waterdichte regenbroek aan).
Vandaag een wandeling langs het Beagle-kanaal en door bossen in Parque Nacional Tierra Del Fuego (Vuurland dus). Modderig, maar de vuile schoenen en broek waard.
Tja, hier in Ushuaia meren ook de boten aan die vertrekken naar Antarctica, met namen als Polar Pioneer en enkele boten met onontcijferbaar Russische namen. Het is maar 1000 km vanaf hier, een mens kan daar niet voor sukkelen.
Ja, je voelt ons al aankomen. Wie weet wagen we ons in de komende jaren nog een stapje zuidelijker?
Morgen nog een boottripje en dan een avondvlucht met onze favoriete airline naar Buenos Aires. En tegen dan is het bijna tijd om de Grote Oversteek te maken he.

Hasta Luego!
Frank

Do the Double U

2007-03-19T02:20:00.000+01:00

In de Torres Del Paine heb je twee keuzes. je doet de "Double U" (de W dus) of je doet "The Circuit". The Circuit of El Circuito is voor de coole gasten en geeft je permissie om te stoefen: een week tijd, 90 km in de benen en terrein om U tegen te zeggen (sneeuwstormen, modder tot over de knieen bvb). Het andere scenario is eenvoudiger: 76 km op 5 dagen met overnachting in de refugio´s, meer op onze maat gesneden dus ;)
En man man wat een tocht...
De Torres zelf rijzen als drie granieten torens uit een meer en domineren het landschap.
Het vergt een helse klim en knie-vernielende afdaling op en van de rotsen om ze van dicht te zien, maar dat is het helemaal waard.
Groene valleien, ijzige gletsjers, azuurblauwe meren en rijzige bergen met ronkende namen zoals Los Cuernos (de Horens) of Paine Grande maken het plaatje volledig.
En dat allemaal onder een (grotendeels) stralende zon. De eerste en laatste dag speelde de zon wat kat en muis, maar op dag twee en drie was ze onaantastbaar. De sunscreen Vichy factor 50 kwam goed van pas :)

In de refugio´s leuke contacten gelegd, onder andere met enkele Engelse wetenschappers, die net terug waren uit Antarctica. De ene deed ijsboringen, de andere hield zich bezig met "tidal animals". Nog eens met hen gecheckt, jawel: Global Warming is "very likely", maw een feit dus.

Nu zijn we op het meest zuidelijke punt van onze reis aanbeland, Ushuaia in Tierra Del Fuego, de stad die heel erg prat gaat op zijn status van meest zuidelijke stad van de wereld. Het weer is hier zoals je het je voorstelt: winderig, regenachtig en FRIS!
De komende dagen blijven we hier in de buurt: excursie op Beagle Channel, wandeling in Tierra Del Fuego National Park. Maar meer daarover in een volgende blopgpost.

Hasta luego!
Frank

Een tsunami van ijs

2007-03-11T21:54:00.000+01:00

Een tsunami van ijs, abrupt eindigend in een muur van 50 meter hoog, 5 km breed. Dat is de Perito Moreno gletsjer. Absoluut adembenemend en alleen al hiervoor zou je de lange reis zuidwaarts ondernemen. Man man man wat een spektakel. We hebben - sorry als dit wat blase klinkt - al heel wat gezien op onze reizen, maar dit is van een klasse apart.
Het is er compleet stil, en af en toe klinkt een onheilspellend gekraak wanneer de gletsjer zich weer nestelt op zijn bedding. Groots spektakel wanneer huizenhoge brokken ijs afkraken en zich met donderend geweld in het meer storten. Kippevelmomenten, echt waar.
En we hebben ze op foto (wat dacht je dan ;))
Het weer zat ons niet mee gisterenmorgen. Grijze hemel, druilerige regen... Tja, dit is dan ook Patagonie, take it or leave it. Gelukkig, tegen de middag een stevige opklaring en we mochten El Glaciar zien in al zijn glorie. Van het diepste blauw tot het helste wit...

Dit is nu onze laatste dag in El Calafate. Morgen rijden we door naar Puerto Natales, en beginnen we aan onze vijfdaagse hike in Parque Nacional Torres Del Paine.
We zijn er nu ook in geslaagd om de rest van onze reis bij elkaar te puzzelen, wat niet eenvoudig is. Een extra vlucht met Aerolineas (ja, sleeping with the enemy, I know) naar Ushuaia, een andere vlucht dagje uitgesteld, alles zou nu netjes moeten passen.

Groeten en tot binnenkort (even geduld, geen internet in de Torres ;))
Frank

Today is I-Hate-Aerolineas-Argentinas Day

2007-03-09T23:27:00.000+01:00

We are not amused!
Stonden we braafjes om 6u30 op, checken we in om 7u op Trelew Airport, om de vlucht van 8u15 te nemen... Niet dus, geen vlucht te bekennen tot 10u30 toen we te horen kregen dat onze vlucht geannuleerd was.
Zomaar. Blijven we speciaal langer om een vliegtuig te kunnen nemen (woensdag was er geen), dan lappen ze ons dit.
Dus vanaf nu is deze dag I-Hate-Aerolineas-Argentinas dag.
Later kregen we te horen dat door het slechte weer het - behoorlijk grote - vliegtuig dat uit Buenos Aires komt niet veilig kon landen op de kleine landingsbaan van Trelew. Duh! Dat zou dan willen zeggen dat in 50% van de gevallen deze vlucht geannuleerd wordt?
Proper.... Leg dan geen vlucht in he...
Nu, na de initiele woede en de daaropvolgende teleurstelling besloten we de bus te nemen van 15 uur naar Rio Gallegos plus de bus van 5 uur naar El Calafate. 20 uur bus voor de boeg...
De bus zelf vertrok ook al met 2 uur vertraging (oh ergernis), maar ok, nu zijn we goed en wel in El Calafate. Voor morgen hebben we een excursie naar de Perito Moreno gletsjer geboekt.
Inshallah met goed weer, maar het weerbericht spreekt ons tegen. We zien wel.

Groeten van twee ondertussen niet meer humeurige reizigers :)

Vuelve Al Sur

2007-03-07T21:20:00.000+01:00

Vuelve Al Sur...Terugkeer naar het Zuiden.
De titel van een schitterend tangonummer, en voor mij de realiteit.
Tien jaar geleden was ik hier al, aan de Atlantische kust, weliswaar in ander gezelschap en in een ander seizoen. Toen was het hier winter en koud, nu nazomer, maar met zomerse temperaturen (25 graden).

De stad Puerto Madryn is in die tien jaar flink aangekomen, jammer genoeg niet altijd op een esthetisch verantwoorde manier. Hoewel de stad opgeknapt is, en er moderner uitziet, zijn aan de kust de typische littekens bijgekomen die we zelf maar al te goed kennen van onze eigen volgebouwde kust. Gelukkig nog niet in de mate van pakweg een Blankenberge, maar toch...

Nu, waarom zijn we hier, en waarom was ik hier 10 jaar geleden ook? De attractie van de streek is Peninsula Valdes, een schiereiland zo groot als Vlaanderen, met een schitterend scala aan zeezoogdieren en aanverwanten: walvissen, orka´s, zeeleeuwen, zeeolifanten, pinguins tot guanaco´s, gordeldieren en struisvogelachtigen toe.

Walvissen zijn er evenwel nu niet, het is het seizoen niet, die heb ik de vorige keer gezien tijdens de winter. Orka´s zijn er wel, op een bepaalde plaats (Punta Norte), waar ze een uniek jaagpatroon volgen. Ze gooien zich op het strand vanuit de kolkende branding in de hoop een zeeleeuwenpup te verschalken. We hoopten dit ook te mogen meemaken, maar de ranger wist te vertellen dat de orka´s zich al enkele dagen niet vertoond hadden. Niks aan te doen, als we per se orka´s willen zien dan moeten we maar naar Sea World gaan.
De andere dieren waren er wel: zeeleeuwen in groten getale, zeeolifanten en pinguins eerder schaars. Vanuit het dorpje Puerto Piramides zijn we dan nog enkele zeeleeuwenkolonies gaan bekijken met een zodiac. Op die manier kom je dichter bij de dieren dan op land.

Onze gids Mary vertelde ons nog volgend verhaal:
door de economische groei zijn veel mensen in de streek komen wonen. Meer mensen betekent meer afval. Meer afval betekent meer voedsel voor de meeuwen, die sterk in getal toegenomen zijn. Deze meeuwen hebben ook de gewoonte om stukken dode huid van walvissen af te pikken (een soort van peeling eigenlijk), allemaal zeer onschuldig en nuttig. Maar je kunt je voorstellen, als veel meeuwen een stuk van de peeling willen meepikken dan schiet er niet veel dode huid meer over. Levende huid en vetlaag, dat wel. En ja, je raadt het al, een bepaalde groep meeuwen heeft de smaak van de vetlaag ontdekt en valt de walvissen nu lastig door diepe gaten in hun huid te pikken. De enige manier waarop de walvis dit kan vermijden is door te duiken. Nu moet je weten dat de walvissen die hier in de buurt rondzwemmen bijna allemaal zogende moeders met een kalf zijn. Veel energie gaat dus verloren aan het ontwijken van de meeuwen en dat zorgt voor problemen tijdens het zogen. Een groep wetenschappers onderzoekt nu hoe groot de populatie meeuwen is die dat gedrag vertoont, met de bedoeling om deze groep te elimineren.
Of hoe de mens weer eens zijn omgeving aantast...

Sinds gisteren zitten we in Trelew, de grootste stad van de provincie Chubut, omdat we morgen een vliegtuig nemen naar El Calafate. Er is geen rechtstreekse busverbinding en de afstand is vermoeiend groot. Vliegen is de beste optie.

Hier in Trelew is niet bijster veel te doen. Gisteren zijn we nog even naar het Welshe dorpje Gaiman geweest om van een Welsh afternoon tea (calorieboost) te genieten. We hebben hetzelfde teehuis gekozen als 10 jaar geleden. De charmante dame die het toen runde (Marta Rees) is blijkbaar vorig jaar overleden, haar kleindochter runt de zaak nu.

En, om de schaarste aan pinguins op Peninsula Valdes goed te maken is er een veel betere optie: Punta Tombo, de grootste pinguinkolonie op het continent, met een half miljoen bewoners, een echte pinguinmetropool. Onder leiding van de gids mag je tussen de pinguins wandelen, die zich niet veel aantrekken van de bezoekende aliens.

Ziezo, we zijn weer up to date.
Morgenvroeg dus een grote sprong zuidwaarts, naar de Glaciar Perito Moreno, een van de mooiste gletsjers ter wereld naar men zegt.
Keep you posted. Hasta luego!

Vulkanen, Allerheiligenmeren en aankomst in Klein Zwitserland

2007-03-03T02:56:00.000+01:00

O o ik zit achter met dit hele bloggedoe.
Goed, ik ga het kort houden want ik heb net de cocktail a la casa achterovergekapt in ons hotel in Bariloche en ik voel het wel een beetje.
Ik was bij de pinguinos gebleven he? Juist.
De dag erop gingen we onze vulkaan even van nabij inspecteren. Of het schuune van verre was maar verre van schuune. Niet dus. Alhoewel, kleine schoonheidsfoutjes komen uiteindelijk toch aan het licht. Een kraterpuistje, de hellingen toch niet helemaal symmetrisch...Ach, het ding kan er ook niks aan doen. We hebben de vulkaan eer betoond door onze wandeling aan zijn basis, van Petrohue hotel aan de oever van Lago Todos Los Santos (mooie naam!) naar Paso Desolacion (ook mooie naam!) . En dat onder een blakende zon.
De dag erop keerden we terug naar dezelfde plaats, maar met een ander doel. Cruce De Los Lagos!, of het oversteken van de meren.
Jawel, in plaats van een saaie busreis naar Argentinie, kun je afwisselend met boot en bus de Andeaanse meren oversteken tot in Bariloche. Veel volk (grotendeels 65+ en Amerikaans van nationaliteit), en overgeorganiseerde tourguides. Mooie tocht, helaas onder een grotendeels grijze hemel. Onderweg uiteraard wat mensen leren kennen: Virginia, een Amerikaanse flower power lady op leeftijd die in de jaren 70 nog in Oostende gewoond heeft (of all places), en Ian, Ozzie-bloke onderweg van Londen naar Australie. We hebben hem uitgenodigd voor de Gentse feesten ;)
Nu zijn we in Bariloche, Argentinie, en eigenlijk al klaar om terug te vertrekken.
Bariloche is een kopie van een Zwitserse bergstad, met Sint-Bernardhonden en chalets, kaasfondue en al wat er bij hoort. De schitterende ligging incluis.
De eerste dag hier hebben we het Ciruito Chico afgefietst, onder een stralende zon, maar met een strakke tegenwind. 60 km op zijn Tom Boontjes, helling op en neer. Zadel- en spierpijn als resultaat, maar wel mooie tocht. Gisteren een wandeling van 18 km in Parque Nacional Los Arrayanes, een bosrijk gebied aan de noordkant van het meer. Aan lichaamsbeweging ontbreekt het ons niet, dat is zeker.
Goed, er staan mensen te dringen om deze pc te bemachtigen dus ik ga afsluiten. Meer vanuit Puerto Madryn aan de Atlantische kust...

Hasta luego!
Frank

Bumpy ride to the pinguinos on Chiloe

2007-02-27T23:17:00.000+01:00

De eerste dag doe je het best rustig aan, niet te veel fysieke inspanningen. Een excursie met een gids naar de pinguins op het eiland Chiloe leek ons ideaal.
Om 9 u ´s morgens kwam Sergio, onze gids, ons oppikken. No habla ingles blijkbaar en wij no habla español (allee ik een klein beetje Pfaff-spaans, dat wel). Ach, niet erg, lukt zo ook wel. Sympatieke jongen, en niet onknap, meer moeten we niet hebben.
De korte, maar hevige ferryrit naar Chiloe heeft de jongen evenwel genekt. Mi siento mal, zei em, en of ik het stuur even wou overnemen. Tuurlijk.
Even kort over Chiloe zelf: een eiland, 100 op 50 km, zeer groen en regenachtig (nee, wij hadden zon), en vol rollende heuvels en groene weiden, zeer charmant. En qua cultuur heel typisch naar men zegt, anders dan de rest van Chili. Soit.
En ze hebben dus ook pinguins. En jullie weten, wij zijn dol op pinguins.
Magellaanse en Humboldts hebben ze, ze lijken op elkaar, maar de ene heeft een streepke meer op de buik dan de andere. Darwin zal wel weten waarom...
Ze zijn zoals alle pinguins bijzonder fotogeniek, tenminste als de camera mee wil. Jawel, mijn zoomlens had het lef om de veelzeggende foutmelding Err 99 te tonen op het display. Ik heb me er net van kunnen weerhouden het ding in zee te kieperen (zeer herkenbare reactie voor de mensen die me goed kennen) . Jim daarentegen heeft een 25-tal foto´s genomen, dus materiaal genoeg. En, jawel, mijn camera werkt nog, maar niet met de zoomlens. Techniek, ha, can´t live with it en can´t live without it.
Dit was trouwens allemaal nieuws van gisteren, oud nieuws dus.
Op dit moment zijn we net terug van een schitterende dag wandelen aan de voet van de vulkaan Osorno (je weet wel, El Volcan Perfecto). Prachtig weer gehad, dat geef ik jullie nog mee.
Voor een volledig verslag nog even geduld tot de volgende blogpost.

Groetjes, noch immer aus Puerto Varas

Nog niet bij de Grote Voeten, wel bij de Grote Meren

2007-02-27T01:53:00.000+01:00

Lieve lezers

Een trip van 36 uur is niet niks. Maar jong en veerkrachtig als we - nog altijd - zijn, kunnen we daar zonder meer tegen. Maar toch zijn we wel een beetje moe. Gent - Brussel - Parijs - Santiago (14 uur) - Puerto Varas kruipt in de kleren. Maar who cares, bij het aanschouwen van al dit moois. Vermoeidheid, daar denken we niet meer aan, bij het uitzicht op de pijnlijk kegelvormige perfectie van Volcan Osorno. De stichters van Puerto Varas, op de oevers van Lago Llanquihue (onuitspreekbaar, ik geef toe) hadden ongetwijeld een uitgekiend biznizplan voor ogen toen ze hun Deutsche Enclave hier stichtten, in het hart van het Chileense merengebied. Genau een wunderbar aussicht, moesten ze gedacht hebben. En met het wunderbare aussicht komen vele decennia later de horden toeristen van datzelfde aussicht genieten. Jawel, het is hier bijzonder schoon.
Eventjes hadden we het euvele idee om Osorno te beklimmen, maar de charmante Frau Appel (ja zo heet ze) verzekerde ons met de glimlach dat "enige ervaring toch wenselijk was". Dag idee. Andere optie dan...tripje naar de pinguins op het eiland Chiloe? Hmm, rustig voor de eerste dag, ideaal om mee te beginnen. Hebben we dan ook gedaan, maar meer daarover in een volgend blogverslagje. Kinderbedtijd nu.

Viele Grussen aus Puerto Varas!

De avond ervoor

2007-02-23T19:37:00.000+01:00

De out-of-office is ingesteld
De fleece hangt te drogen
De onderbroekjes ook
De rugzak is van de zolder gehaald
De ticketsmoneypassport liggen klaar
De hond is op logies
(en mist ons niet - maar wij hem wel)
4 weken 28 dagen puur natuur
In het land van de Grote Voeten
Daar leven we toch voor